Het is Zaterdagmorgen, mijn vader leest de krant en mijn moeder zit aan de ontbijttafel haar ochtendhumeur de baas te worden. Ik speel wat met mijn boterham als mijn vader opeens de stilte verbreekt. “Vossie, weet je wie er dood is?” Mijn moeder kijkt van boven haar theeglas mijn vader aan en zegt bijna automatisch “Wie zijn kont koud is.” Het is het standaardantwoord van mijn moeder maar opeens dringt het tot me door wat ze zegt.
De vogeltjes zijn druk bezig met het bouwen van nieuwe nesten in onze tuin. De natuur maakt zich op voor een nieuwe lente. Ook de wijkontwikkelingsplannen in Helmond West beginnen langzaam vorm en kleur te krijgen. Ze zien steeds meer licht. Het live getwitter in de tuin overstemt vooralsnog het digitaal getwitter op internet. Voor hoelang nog? De tijd begint langzaam te dringen. Van bouwactiviteiten is echter nog geen sprake. Ligt de gemeente wel op schema? Achter de schermen wordt hard gewerkt.
Ik was bijna gestopt met schrijven. Meer dan twee letters na elkaar plaatsen leek me opeens een beweging boordevol enorme risico’s.
Alvorens te beginnen aan een eigen werkstukje was ik van plan nog vlug wat inspiratie op te doen. Na eerst het woordje <
Wanneer je als kind zegt dat je later een boekwinkeltje gaat beginnen, kun je allerlei reacties verwachten, over de dure huur in een winkelstraat, de lange dagen werken, de mensen die wel kijken, maar niet kopen en over personeel dat te laat komt, ziek wordt, of jouw klanten uitscheldt als ze domme vragen stellen. Wat je echter niet snel zult horen is: “jammer jongen, maar een boekwinkel bestaat al!”. Dat krijg je waarschijnlijk wel te horen als je oppert om later een online boekhandel op te starten, of een tweede Google of Facebook.
Ik beken: ik ben ontredderd. Ergens op het internet las ik de verbijsterende voorspelling: ‘2011 wordt een jaar van extreme tegenstellingen.’ Zo, dat was een cultuurschok: dat had ik nou écht nooit verwacht!
