Soepel

“Maar je kunt toch vijf minuten langs komen?”, en nadat ik had gestameld dat ik mijn best zou doen verbrak ik de verbinding. Ook dat nog: een verjaardag.

Doorbijten

Mijn hele leven al ga ik zo relaxed naar de tandarts dat ik me in de wachtkamer het liefst vermaak met het eten van dropjes. Daarom keek ik vreemd op toen hij laatst mijn gebit controleerde en vroeg of ik last van stress had. Die vraag kun je verwachten als je je met afgekloven nagels meldt voor een manicure, maar tijdens de controle van je tanden. Volgens de tandarts was ik echter aan het tandenknarsen en hoewel dat uiterst irritant is voor degene die naast je slaapt, is het werkelijk rampzalig voor je tanden.

Voor altijd vervlogen

Het is kil. Ik doe het raam dicht. Bah, het is pas half elf. Zomergasten begint me te vervelen. Slaap heb ik nog niet. Zal ik naar de kroeg gaan?
Zo begon m’n vorige column, maar het systeem werkte niet. Dus ik moet het over doen.
Vind ik niet zo leuk. Want ik was eigenlijk wel heel goed bezig met m’n vorige verhaaltje. Dat er nu dus niet toe doet.

De onschatbare

Zondagmiddag, 17 april 2011, rond half 3. Ik had met vrienden en onbekenden aandachtig en soms krom van het lachen naar een lezing over het eeuwigdurende vraagstuk van de verschillen en overeenkomsten tussen mannen en vrouwen geluisterd, toen de pauze uitbrak en daar mijn levenswandelmaatje stond.

Datingperikelen

Toen ik mijn lappie en internet kreeg, dacht ik dat er een wereld voor me openging…ik hoefde de deur niet meer uit, geen hoofdpijnen meer van het uitgaan, want als doorgewinterde single moet je wat. Niet dat ik nou een slag in de rondte moet halen…lichamelijk beken ik schuld.
Het valt nou eenmaal niet mee respect te hebben voor de vrijheden waar wij als single zich aan schijnen te vergrijpen; de doorgewinterde teamspeler is volkomen legaal gemachtigd om ten alle tijde verzekerd te zijn van sex, sex en nog eens sex, de rest moet maar het kerkelijk leger in en een etiketje is gauw geplakt.