Een platenspeler! Hoe romantisch is dat?

In ieder geval heb ik mijn jeugd niet verspild aan het uiterst inspiratieloze verzamelen van colablikjes, maar als ik terugdenk aan al die tijd die het vroeger kostte om cassettebandjes op te nemen en computerspelletjes in te laden, zou ik willen dat ik dertig jaar later geboren was. De batterijen in mijn walkman waren altijd leeg als ik exact halverwege school was en op mijn platen zaten altijd krassen waardoor [i]Pride[/i] van U2 klonk alsof ik in een treinwagon zat.

Roze wolk (door de ogen van pappa)

Toen ik hoorde dat Rob de Nijs op 69 jarige leeftijd vader wordt, vond ik dat vooral zielig voor zijn kind. Wat heb je als puber aan een demente vader waarvoor jij het eten moet maken omdat hij zelf anders zout in de koffie strooit en schoenpoets over zijn boterhammen smeert? Nu ik echter afgelopen maand zelf vader ben geworden beschouw ik dat als het minste probleem. Hoe, in godsnaam, gaat Rob de Nijs zelf straks de eerste week doorkomen?

Doorbijten

Mijn hele leven al ga ik zo relaxed naar de tandarts dat ik me in de wachtkamer het liefst vermaak met het eten van dropjes. Daarom keek ik vreemd op toen hij laatst mijn gebit controleerde en vroeg of ik last van stress had. Die vraag kun je verwachten als je je met afgekloven nagels meldt voor een manicure, maar tijdens de controle van je tanden. Volgens de tandarts was ik echter aan het tandenknarsen en hoewel dat uiterst irritant is voor degene die naast je slaapt, is het werkelijk rampzalig voor je tanden.

Begin een eigen Facebook!

Wanneer je als kind zegt dat je later een boekwinkeltje gaat beginnen, kun je allerlei reacties verwachten, over de dure huur in een winkelstraat, de lange dagen werken, de mensen die wel kijken, maar niet kopen en over personeel dat te laat komt, ziek wordt, of jouw klanten uitscheldt als ze domme vragen stellen. Wat je echter niet snel zult horen is: “jammer jongen, maar een boekwinkel bestaat al!”. Dat krijg je waarschijnlijk wel te horen als je oppert om later een online boekhandel op te starten, of een tweede Google of Facebook.

Calimero-land

Als je de slavenhandel, plunderingen, schipbreuken en tyfus even buiten beschouwing laat, moet je toch concluderen dat de koloniale tijd een fantastisch mooie tijd was. In de Gouden Eeuw heerste Nederland over de wereldzeeën en een stel puike vakantieplaatsen. Tegenwoordig tellen we, met al onze bedrijven in buitenlandse handen, nog amper mee in de wereld. Zij zijn groot en wij zijn klein, en da’s niet eerlijk.

Parttime Pappa

En nou is ze boos. Ik wil namelijk wel kinderen, maar niet zonder een echtscheiding. Het is simpel: ouders beweren dat het zo geweldig is om kinderen te hebben, maar zij hebben makkelijk praten, want de meesten die ik ken, zijn gescheiden. En terecht, want zo’n parttime pappa lijkt me anno 2010 ook de enige manier.

An Incomprehensible Truth

Allerlei geniale mensen doen allerlei geniale ontdekkingen waarvoor ze de Nobelprijs krijgen, maar ik ben veel te dom om het te begrijpen. Je kent het gevoel misschien van een optreden van Freek de Jonge, waarbij iedereen lacht, terwijl de humor compleet aan jou voorbij gaat. Ik begrijp helemaal niets van wat Nobelprijs-winnaars ooit hebben bedacht.

Lapland

Volgens David Attenborough hebben onze kinderen over 30 jaar alleen nog maar wat te eten als ze hun ouders vierendelen en frituren. Bij een verwachte wereldbevolking van 9 miljard mensen in 2040 zal er weinig ander voedsel overblijven. Het wordt druk. Niet gezellig druk, maar tweede-paasdag-bij-Ikea druk. Gelukkig weet ik al waar ik dan naartoe ga.

Zelf al eens ingecheckt, Mr Schiphol?

Voor iemand in het gehuchtje [i]De Wolde[/i] kwam Kerst extreem vroeg dit jaar. De Belastingdienst heeft namelijk bij het overmaken van mijn teruggave zichzelf een hoop gedoe met rekeningnummers en formulieren bespaard en het gewoon overgemaakt naar een willekeurig persoon. Dat is leuker en makkelijker, voor henzelf.

Zelfontplooiing, Tiger Woods-style

Vroeger wilde ik, net als professor Barabas, uitvinder worden en een Teletijd-machine bouwen. Van Lego. Dat was nádat mijn moeder me vertelde dat ik ‘astronaut’ moest vergeten, en vóórdat ik Hannibal Smith wilde opvolgen in [i]The A-Team[/i]. Je begrijpt het, tegen de tijd dat ik mijn Cito-toets deed, had ik nog steeds geen flauw idee met welke job ik mijn toekomstige hypotheek zou gaan aflossen. Als ik nu kinderen had wist ik het wel: de talentenjachten afstruinen. Want de ideale baan, is geen baan.

Ik moet een hobby

[b]I[/b]k moet een hobby. Echt. De hele week kijk ik uit naar het weekend maar als het eenmaal zover is verveel ik me nog erger dan Theo Maassen op koopzondag in Eindhoven. Laatst vroeg iemand naar mijn hobby’s en ik kwam niet verder dan uit eten, een film kijken en lounchen. Maar dat is onzin. Uit eten kan geen hobby zijn, de laatste goeie film was [i]Forrest Gump[/i] en lounchen is gewoon vervelen met pretenties. Ik heb geen hobby, en dat met de feestdagen. Hoe vervelend.

Do They Know It’s Christmas?

[b]E[/b]lk jaar rond Kerst word ik achtervolgd door een geest als in A Christmas Carol. Alleen niet van Charles Dickens maar van Bob Geldof. Ik was namelijk 10 jaar toen hij [i]Do They Know It’s Christmas[/i] uitbracht en die plaat komt elk jaar terug om mijn kerst te verpesten als Charles Dickens’ [i]Ghost of the Past[/i].