Vingergevoel

Ik heb ze gelukkig nog allemaal. Twee keer vijf op een rij. Ongeschonden en goed onderhouden. Maar hoelang nog? En wat als ik met de belangrijkste tussen de deur kom? Ben ik dan nog wel te herkennen? Kom ik dan nog wel ergens binnen? Ik vrees het ergste. Ik draag al preventief handschoenen en gebruik dagelijks uierzalf tegen kloofjes. Mijn vingers zijn me heilig. Ik moet ermee op internet, boodschappen doen, bankzaken regelen en binnenkort moet ik mij er ook mee identificeren. Help!

Huizenjacht

Ik probeer een manier te verzinnen om zo snel mogelijk aan woonruimte te komen. Jacintha heeft aangegeven dat ze in “ons” huis wil blijven wonen. Ik vind het niet meer dan fair dat ze daar moet kunnen blijven. Toch doet het me veel verdriet. Ik heb ruim tien jaar met veel plezier in dat huis gewoond. Ondanks dat Jacintha ondertussen ook al 5 jaar in dat huis woont, voelde het echt als mijn stekkie.

Poele Poolen Pula

Poele, poele, poele. Als hongerige eenden reageerden wij op de lokroep van de voetbalpoolleider. In plaats van met broodkruimels, lokte hij ons met klinkende euromunten de EK 2008 voetbalpool binnen.

Tik Tak ( 1 )

Tik tak, tik tak, tik tak, tik tak, tik tak, tik tak, tik tak, tik tak…. Wat ik aan het doen ben? Niets. Natuurlijk doet een mens altijd wel iets. Dingen zoals ademhalen, knipperen met zijn ogen, nadenken met wat (on)geluk, drinken, vreten, urineren of lichaamssappen of Soa’s aan elkander overdragen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het is ook normaal. Want normaal bestaat niet. Normaal is gewoon een andere vorm van gekte. Gek zijn met een andere naam. Als men beweert dat je ‘normaal’ bent, kun je alvast je koffers pakken, want het gesticht is in aantocht. Zie ginds komt de dwangbuis.

Toekomstvisie

Ik sta naakt voor de spiegel en mijn ogen dwalen willekeurig langs de contouren van mijn borsten. Ik probeer ze weg te denken maar het afschuwelijke beeld van onterende littekens blokkeert mijn gedachten.