Ooit koesterde ik enige tijd het waanidee dat ik leraar op een middelbare school moest worden. Het als stagiair bijwonen van slechts een enkele les op een Mavo in Zaandam deed me gelukkig bijtijds mijn vergissing inzien. Je kon beter dood wezen.
Heerlijk vind ik het om me te vergapen aan de bloemetjes en de bijtjes. Ontluikende lente en zwoele zomers zijn mijn favoriete jaargetijden. Ik kan intens genieten van de groeistuipen der natuur. Soms zit ik een hele middag te kijken hoe de beestjes elkaar voortduwen. In en uit en op en neer. Het geilt me op. Ik kan het niet ontkennen. Primitief misschien, maar o zo waar.
In de Intercity smst ze Suzanne: ‘ben onderweg, geen vertraging. Zie je zo! Eline’. Al snel krijgt ze een berichtje terug. Suzanne is al op het station en zit aan de koffie. In Amsterdam blijkt haar vriendin een route te hebben geprint voor een wandeling. Eline had daar helemaal niet aan gedacht, maar vindt het wel een goed idee om samen te gaan wandelen. Ze nemen snel de metro die hen uit de binnenstad, naar het startpunt van de wandelroute voert.
Mijn vader gaat dood. Simpelweg over de houdbaarheidsdatum. Dat overkomt de besten, de allerbesten. Ooit verschijnt aan de horizon voor iedereen die laatste halte. Ieder sterft, maar dit is toevallig wel mijn Pa. Dit ligt volstrekt anders. Zijn loslaten van het leven komt een tikkeltje vervreemdend binnen. Dat raakt me. Natuurlijk. Zo’n lieve man. Lekker duidelijk, fijn transparant. Vierentachtig jaar op de teller, áltijd zijn servicebeurten gehad, onderhoudsboekje aanwezig en nu levenslang palliatieve zorg.
Ik ken al vele jaren de nu aan kanker overleden zanger Dirk Van Esbroeck die reeds in de jaren ’80 furore maakte met onder meer de groep “RUM.” In diezelfde tijd werkte hij ook samen met Juan Masonda, een gitarist die er voor zorgde dat er een sterke Zuid-Amerikaanse invloed te horen was in hun toen uitgebrachte werkstukjes op vinyl.
