Het is tijd voor een bekentenis. Ik ben een verslaafde, een junk. Na vijf jaar droog te hebben gestaan, voel ik de onbedwingbare drang om toch de fout in te gaan. Nee, ik ben geen nicotineverslaafde, als ik het roken niet meer kan betalen en het niet meer kan stelen uit de plaatselijke supermarkt, zou ik er zo mee kunnen stoppen.
Waar waren we gebleven? O ja, bij Frans, de minister.
Wat de andere hoge lieden van de regering niet direct in de gaten hadden was dat deze een wolf in schapenvacht hadden binnen gebracht. Deels verblind door de machtswellust was Frans in eerste instantie hun springplankje om de eigen ministerpost vast te houden of te heroveren.
Er was eens…nee hoor, saaier kan een verhaal niet starten maar ik hou voet bij stuk; er was eens een land dat in een grote financiële nood verkeerde. Herkenbaar en inderdaad, hier komen we terecht bij ‘politiek’ het grote woord met de simpele betekenis die ik even van het internet geplukt heb. “Politiek is de (per definitie onvolmaakte) wijze waarop in een samenleving de belangentegenstellingen van groepen en individuen tot hun recht komen – meestal op basis van onderhandelingen – op de verschillende bestuurlijke en maatschappelijke niveaus.” Dank u wel Wikipedia.
De laatste dagen van het politieke landschap zijn erg interessant. Twee gedreven jonge politieke honden, Diederik en Mark, houden van doorpakken. De oude politieke garde, onder leiding van Hans Wiegel en zijn horde, houden niet van grote veranderingen. Laat staan dat er iets verandert in het land. Alles bij het oude laten. Dat is het beste. Vooral voor zichzelf. Er zijn wel een handvol politici die het grote geheel zien, maar worden overstemt door de waan van de dag.
‘One moment please?’, hoor ik aan de andere kant van de lijn en daarna is het stil. Uit ervaring weet ik dat het na die woorden stil zal blijven en dat ik never nooit meer doorverbonden zal worden.
