Lyrisch word ik van schrijfspullen: blocnotes, boekjes, kleurpotloden, pennen. Ik krijg er nooit genoeg van. Een kantoorboekhandel binnengaan en kwijlend kijken bij de vulpennen. Of bij de variatie aan opschrijfboekjes. Groot en klein, simpel of mooi versierd. Ik laat ze genietend door mijn handen gaan. Vaak blijft het bij kijken.
Krak. Mijn melkbeker in scherven. Iets te stevig vastgehouden. Maar ja, mijn ontbijt smaakte toch al niet zo best. Van mijn normaal zo ontspannen houding is niets meer over. Echt. Werkelijk helemaal niets meer. Ik schiet tot over mijn oren in de stress. Want opnieuw word ik geconfronteerd met de schandelijke manier waarop allerlei obscure bedrijfjes misbruik maken van de wanhoop van de eenzamen in onze samenleving. Graag stel ik aan u voor: het briljante boegbeeld Malou Glaser van Fruitlounge Media.
Voor de zoveelste keer typ ik dat ik een beetje verveeld op me werk zit. Ik sluit me computer af en voordat ik erg in heb, trek ik mij terug op het kantoortje van m’n teamleidster, die de hele dag afwezig is. Zonder dat iemand het nu opmerkt, log ik me in op msn en start voor de grap onze clientsysteem op.
11 augustus 1999. Er zijn van die dagen die je gewoon niet kan vergeten. In bijna alle opzichten was het geen gewone dag.
Ik zat in Manila, in de Filippijnen. In het hotel The Traders op Roxas Boulevard om precies te zijn. Het was een uur of twee, drie en tot op dat moment had ik me prachtig vermaakt. Toen stortte de hele wereld in.
