Een druilerige dag, zondag bovendien. Zondag maakt druilerig nog net iets druileriger. Zondag sombert van zichzelf. Iets van ingebakken laatstedagbesef. Ik heb de radio aan, onderdeel van het ochtendritueel. Mannen- en vrouwenradiopraatjes hoor ik tegenwoordig in surround sound. Waar ik ook ga zitten, het komt van overal.
“De volgende, nummer 36…”roept de vlijtige man. “Een droge worst” hoor ik een heer antwoorden. Uitbundig zwaaiend met zijn nummertje geeft hij de rest van de aanwezigen bijna zegevierend het nakijken. Ik, met mijn nummertje 44 in de hand heb nog wel even de tijd om te zien wat er zo al in de aanbieding staat. Mooi, maar ik weet ook dat ik naar gewoonte toch op ongeveer dezelfde artikelen zal terugvallen. Honderdvijftig gram vleessalade, vier schelletjes hesp…..
Op de volgende foto’s in Aram’s boek ben ik aan het kamperen met de vrouwen van de BOM-groep. Een ontmoetingsgroep voor vrouwen die [i]Bewust Ongehuwd Moeder[/i] wilden worden. Het fenomeen was in 1977 met een kleine advertentie in het [i]Het Parool[/i] begonnen. Cécile Jansen roept vrouwen op, die net als zij ‘vanuit een bewuste keuze ongehuwd zwanger zijn of dat overwegen’ om contact met haar op te nemen. Het begrip bom-vrouw is geboren.
Een dierentuin in de Japanse hoofdstad Tokio heeft de ontsnapping van een zebra gesimuleerd. Ontsnappingen zijn dan ook aan de orde van de dag. Het is geen toeval dat deze neppaarden een vacht in de kleur van een gevangenispak hebben.
Volgens recent onderzoek vinden veel mannen die een relatie hebben dat hun vrouw of vriendin zeurt, zuigt en zanikt. Ze herhaalt zijn minieme onvolkomenheden, blaast ze op tot enorme proporties en komt terug op futiliteiten die hij allang vergeten is of waar hij niet meer aan herinnerd wil worden. Waarom toch? Dat ligt aan haar samenstelling.
