Met de vrijeradicaal Ab sta ik bij de receptie van Bouwbedrijf Kloppenburg. Goed geboerd zo te zien. De receptieruimte alleen al beslaat een grootte waar een asielcentrum alleen maar van kan dromen. Schilderijen aan de muur die nergens over gaan en een standbeeld van de oprichter onder twee spotjes completeren het geheel.
Op het terras waar ik een varkenshaasje zat te eten werd ik vreemd aangekeken. Het zal ook wel een vreemde gewaarwording zijn voor mijn terrasgenoten, een meneer die bulderend van de lach de grootste moeite heeft, zijn bord leeg te eten. Het is oproer binnen de Partij voor de Dieren, en in Duitsland woonachtige Moslimfundamentalisten raden het eten van varkensvlees ten strengste af. Want daar word je homo van, zeggen ze. Het leven van een vleeseter als ik gaat niet over rozen.
Na twee en een halve maand keihard gewerkt te hebben aan een recreatieruimte voor de daklozen van het Leger des Heils in Paramaribo, wordt bij de opening God bedankt en geprezen. Wie heeft er weken in een beschimmelde stoffige, bloedhete zolder opgeruimd, de ruimte schoongemaakt, geverfd en ingericht? Nou dat was niet God hoor.
“Ja agent,” zei ik, “ik fietste inderdaad door rood. Maar ik hoef uw bekeuring niet te betalen, want ik voel me niet zo lekker.” Dit handigheidje heb ik geleerd van de heren Honecker, Pinochet en Holleeder. Het is altijd goed om regelmatig de media te volgen, want op die manier krijg je allerlei tips die in het dagelijks leven goed van pas komen.
In de bus heb ik een ontzettende hekel aan vreemde mensen. Vraag me niet waarom, ik weet het zelf namelijk ook niet. In de bus ben ik niemand meer dan een einzelgänger en wil ik maar één ding: met rust gelaten worden. Ik wil geen mensen zien en horen (of erger nog: ruiken!) en daarom zit ik standaard met mijn snufferd in een boek en heb ik de oordopjes van mijn iPod stevig in mijn oren gedrukt. Het liefst wil ik onzichtbaar zijn en ik doe daar dan ook erg mijn best voor, maar helaas werkt dit in de praktijk niet altijd zo goed.
