Geachte heer Vetklep,
Tot onze spijt is het niet mogelijk om het door u aangeschafte exemplaar van ons model ‘Trudie’ te ruilen, omdat ze, gezien de biotoop aan DNA-materiaal die we op en vooral in haar aantroffen, duidelijk in gebruikte staat verkeert en wij conform onze algemene garantiebepalingen in dat geval geen enkele verantwoordelijkheid voor het product kunnen aanvaarden.
De koffie smaakt me niet zo goed, en zonder dat ik het me realiseer eet ik een hele doos slagroomsoesjes leeg. Want ik las vanmiddag heel vreemde dingen. We lachen onze zuiderburen uit om hun taalstrijd. Ja, en? Zij lachen voortaan vrolijk terug. Wij hebben de Godsdienststrijd. Want bij de Gristenunie en het Christen Demagogisch Appèl zijn ze volkomen van God los. Sla het Nederlands Dagblad er maar op na, en kijk maar naar de RKK.
Terwijl ik denk dat 90 % van de columnisten op deze site `s avonds naast een bureaulamp ijverig achter een buzzende PC met mooie volzinnen hun mede columnisten probeert te imponeren, tikt de overige 10% mooie verhalen in de baas z`n tijd onder het genot van een bakkie pleuhr.
Ik? Ik hou het simpel.
Mijn verhaal hoeft geen rode draad, want er is geen rode draad.
Essentie? Ook niet eens.
“meneer,meneer” zo sprak een, een al op leeftijd gekomen, vrouwtje tegen me. “waar kan ik de zilvervliesrijst vinden?” zo begon een geanimeerd gesprek tussen mij en die mevrouw.
Ik keek de vrouw eens aandachtig aan, ze was al wat ouder, later vertelde ze me dat ze al 76 was. Ze had een expressie van een oudere dame die al een heel leven geleefd had, maar toch zag ik een vorm van levensvreugde een soort energie.
Vroeger toen ik zelf nog achter de hoepel zat was chauffeursvolk niets anders dan domvolk, althans dat was de mening van onze toenmalige garagechef. Of hij gelijk had betwijfel ik, wat ik wel weet is dat wij bij ons bedrijf in mijn tijd nooit schade hebben gereden, dus zo dom waren wij ook weer niet.
