Respect

De laatste jaren slaat bij mij de verontrusting toe, niet alleen door het geweld in de wereld, maar zeker door de verslechtering van het Nederlandse leefklimaat.
“Als ik dan in een hokje gezet moet worden, “prima’’, maar wel graag met respect.
Als ik, als weldenkend mens mijn mening ventileer, dan krijg van een kleine linkse groep gelijk een schandbord met de titel racist om gehangen.

“Poles”

Het schijnt dat beweging goed is voor een mens. En omdat je alles in je leven een keer moet proberen heb ik besloten een weekje te gaan lopen. Dat wil zeggen, elke dag een uurtje een rondje om het stadje heen.
Gister was de eerste dag. Daar zal ik niet verder over uitwijden, tenzij je wilt weten hoeveel meeuwen ik tegenkwam en hoeveel keer ik in een hondendrol stapte.

Jehova’s getuige

Klop klop op het raam, de bel is namelijk stuk. Doe nietsvermoedend open. En ja hoor, Leentje valt weer in de prijzen.
Zij die nooit of te nimmer en discussie uit de weg gaat heeft net geen zin in een keurig net stelletje dat met de” ONTWAAKT” in de handen stond te wapperen.

Puinhoop bij de Postbank

Zeg, Jan en Ellen, jullie maken best geinige reclamespotjes voor de Postbank. Maar wat moet die meneer Hagenaars van die Postbank van jullie met een digitaal kopietje van mijn paspoort en handtekening? Terwijl de overheid alleen maar zegt dat klanten zich deugdelijk moeten legitimeren. Dat is wat anders dan het digitaal opslaan van mijn meest intieme gegevens. In die lollige reclamespotjes hoor ik jullie nooit over die hebberigheid. En over de administratieve klerezooi rond mijn persoonlijke informatie zwijgen jullie ook in alle talen…