meneer

Kommaneuken

‘De wereld is een schouwtoneel,’ schreef Shakespeare al, ‘en alle mensen slechts acteurs.’
Oké, we spelen allen spelletjes, u en ik. Rollenspelletjes, waarvoor doorgaans ongeschreven regels gelden. Voorbeeldje. U kunt uw baas niet luchten of zien en tegenover collega’s maakt u daar geen geheim van. Maar als u tijdens het functioneringsgesprek tegenover hem zit, blijft u natuurlijk fatsoenlijk. Waar staat geschreven dat het zo hoort? Nergens dus.

Door EpMeijer, geleden

Mijn Warenhuis

Vroeger toen ik nog een beginnend plaaggeestje was ik vaste klant bij het centraal station in Rotterdam. Rijen met wachtenden stonden er altijd voor de verkoopbalies. Ik zocht mij een nogal vers uitziende kaartjesverkoper uit en schaarde mij in de wachtrij. Eenmaal aan de beurt vroeg ik aan die knul een retourtje.

Door Prlwytskovsky, geleden

Generaal Pardon

Het kost me altijd de grootst mogelijke moeite om niet in de lach te schieten als ik iemand in een uniform zie. Bij treinconducteurs, politiemensen en de portiers van het Rijksmuseum lukt me dat nog wel redelijk, maar als ik een militair zie, rol ik tegenwoordig bulderend van de lach over de grond. Waarom? De krijgsmacht heeft een extra generaal aangesteld. Speciaal voor de normen en waarden. Als het ware een soort Generaal Pardon…

Door DriekOplopers, geleden

Amsterdammertje

Dochterlief woont en werkt in Amsterdam en is daar aardig ingeburgerd. Ook haar fiets, dus alle kabels stuk, de versnelling en rem al maanden kapot en het frame volgehangen met zware kabelsloten. Ondanks alle krakkemikkigheid stug doorfietsen. Daardoor is ze zelf in prima conditie, alleen… beurse knieën en schor van het schreeuwen niet te kunnen remmen.

Door arend, geleden