De koude “warme” maanden

De koude “warme” maanden zijn weer aangebroken.
Jeweetwel, de maanden in de aanloop van en met in de aanbieding sinterklaas en kerst.
Buiten is het koud, donker en nat, maar binnen is het des te gezelliger en warmer met kaarsjes, mensen, cadeautjes en vooral heel veel liefde.
En het is ook vooral de commercie die hierop hamert en het gevoel als het ware aanpraat; dure cadeaus die je moet hebben om liefde te laten blijken, en het familiegevoel dat je moet hebben: Coca Cola reclame ten top.

Inhaken

De oliebollen zijn vroeg, dit jaar. In mijn geliefde Amsterdam exploiteert het Rheuma-fonds een aantal kramen. Ze hebben heel uitstekende oliebollen, heel wat soepeler dan de gewrichten in kwestie. Ik had wel zin in een bolletje, maar dat ging niet door. De oliebollenman stond somber te kijken. “Sinds er net iemand kwam vertellen dat de TROS een soapserie gaat maken over het hoempapa-orkest van André Rieu zakt mijn beslag steeds in.”

Kent u dat ook?

Soms heb je van die dagen dat alles wat je zegt er net iets anders uitkomt dan je eigenlijk bedoelde.
In een lag vervlogen verleden (toch wel zo’n 30 jaar geleden) werkte ik als telefoniste receptionist bij een grote telefoon maatschappij met Zweedse eigenaren (dan weet u wel welke ik bedoel, nietwaar).

Advocaatje leef je nog?

De eerste keer dat ik het woord advocaat heb meegekregen, was toen ik een jaar of acht was en ik mijn oma er één hoorde bestellen. Vervolgens zag ik haar aan een glaasje met geel spul lurken. Ze kon onwijs genieten van haar advocaatje. Moet in dezelfde tijd geweest zijn, dat ik op school een liedje leerde: “Advocaatje leef je nog, i-a dee-a”. Heel vreemd dat ik nooit heb begrepen wat ze met deze tekst bedoelden.

Kaas

Ik loop in een drukke winkelstraat. Voor me zie ik de mensenstroom plotseling uiteenwijken. Gewapend met een notitieboekje staat daar een vrouw met de pen al in de aanslag. Mijn vluchtreactie komt te laat, haar blik houdt me gevangen. De mensen achter me lopen opgelucht voorbij…