Moest van m’n moeder de hond uitlaten, omdat zij het te druk had in de keuken. Ik smeekte haar zowat of Barbie (m’n zus) hem niet kon uitlaten, want zij heeft toch niks beters te doen dan de hele dag met haar vriendje Ken aan de telefoon hangen. Maar nee, zelfs smeken helpt niet meer tegenwoordig.
Jawel, ik had een plekje op mijn onderarm, dat ik graag verwijderd wilde hebben. Het veranderde namelijk een beetje als ik in de zon zat en toen ik op internet ging kijken wat er allemaal met je kon gebeuren als je zo’n plekje hebt kwam ik tot de ontdekking dat het voor hetzelfde geld met zeven weken met mij gedaan zou kunnen zijn. Nou ja, voor hetzelfde geld? Ik zou dan wel van mijn hypotheek af zijn.
“Haal die stinkpoten van tafel! Doe die modderschoenen uit! Niet met je vette klauwen aan de ramen!” Het is weer eens zover: mevrouw begint aan de grote schoonmaak en ik loop alleen maar in de weg, waar ik ook sta, zit of lig het is nooit goed. Normaal zou ik mijn uitvlucht zoeken in de stamkroeg, maar dit keer kwam ik op het absurde idee om ook eens wat te gaan doen in huis.
´En wij ‘mijn zus en ik’ hebben nooit een duivel op het kussen van onze vader en moeder kunnen ontdekken. Dáár heeft Amor een ‘pijltje’voor gestoken.’ Met deze zin eindigde mijn column Amor(e. Maar het verhaal heeft nog een goddelijk staartje!
Eindelijk is het dan zo ver. Na maanden intensieve mailwisseling hebben we een afspraak gemaakt om elkaar ‘in het echt’ te zien. Hoewel we elkaar al hebben beschreven hoe we eruit zien en ik meer van hem weet dan van menig vriendin, voelt het toch als een blind date. Want wat als hij gelogen heeft? Of op zijn minst de zaken mooier heeft voorgesteld dan ze zijn?
