Na een langdurige ziekte en andere ellende had ik besloten een pup in huis te nemen. Via internet kwam ik een nestje tegen van een ongelukje tussen twee jonge honden, die een vakantieliefde beleefden. Moeder Border Collie en vader kruising Poedel/Malthezer Leeuwtje. Een wonderlijke combinatie . Maar ik lig graag dwars, dus een perfecte pup voor mij.
Als de rode telefoon in ‘the White House’ rinkelt, weet Dobbeljoe genoeg.
Het is dr. Elliot Axlerod van St. Elswhere, met de mededeling dat ‘ het zover is.’
Dobbeljoe aarzelt geen moment en springt gracieus op zijn volbloed Trojaanse paard.
[i]Als vergevorderde dertiger mag ik mezelf nog maar nauwelijks tot de oudere jongeren rekenen. En ik wil er nog zo graag bij horen. Maar dat valt niet mee. Hoe ga je daar nou mee om?[/i]
In dit soort buurten kom je gewoon niet. Dat is ‘not done.’ Helemaal niet als je er in het officiële Hema maatpak rondloopt. Toch was ik vastberaden de proef op de som te nemen.
“Goedemiddag 112 alarmcentrale, waar mee kunnen wij u van dienst zijn?”
“Ja, hallo, u spreekt met Mirella Klein, ik sta hier in Den Haag en…”
“Waar zegt u?”
“Den Haag. En er wordt…”
“U zegt Den Haag?”
JA! Den Haag, domme doos. Ik probeer hier aan mijn burgerplicht te voldoen, dus als je me even mijn verhaal laat vertellen, schoot door mijn hoofd. “Ja Den Haag.” Kwam er uit mijn mond.
