Pardon meneer, hoezo ben ik hier klant? Omdat ik hier toevallig door de winkel loop? Dat noem ik nog eens voorbarig. Omdat ik hier toevallig voor u toonbank sta? Absurd. Hoezo, u vindt mij lastig? Ik ben op voorhand noch klant noch lastig. Integendeel. Ik ben een door u zeer gewenste, vriendelijke mógelijke klant. Zodra ik met mijn papieren euro’s om uw oren sla, gaat u spontaan kwispelen.
‘Goedemiddag, u spreekt met Maarten.’
[i]‘Dag, Evelien. Wat kan ik voor je doen?’[/i]
‘Er stond een advertentie in de lokale krant over een te koop staande Volkswagen Golf met dit telefoonnummer erbij.’
[i]‘Oh, dat klopt, maar dan moet je mijn man hebben.’[/i]
…
“Hey jij. Ja jij. Kom eens dichter bij als je durft. Ooooh ja, zie je het ook? Mmmm, lekker lezen!”
Net als ik trilden de autospeakers kort en hevig na van de zojuist uitgezonden commercial van ’s werelds grootste columnsite: Column XXX.
Bij de term ‘Kritische Moslims’ denk ik altijd aan Allahdienstwaanzinnigen die het allemaal nog strenger willen. Nog onverdraagzamer. Nog haatdragender. Nog vrouwonterender. Maar dit keer zijn er kritische Moslims opgestaan die streven naar een religie die niet alleen uitgaat van een heilig boek, maar ook van gezond verstand en van het feit dat we in het jaar 2010 leven en niet in een milde vorm van het stenen tijdperk.
“Nee Moeder, dankjewel. Eentje is genoeg voor mij.” Luc vond de koffie in verzorgingstehuis ‘De Ondersteek’ echt niet te drinken. Maar er had voor de sterverslaggever van de Nederwaardsche Courant niets anders opgezeten: zijn enigszins dementerende moeder was erg overstuur.
