De nieuwe topman van Unilever, Paul Polman, heeft in de laatste drie maanden van vorig jaar 1,7 miljoen euro ontvangen.
Leuk stage gelopen, meneer Polman ?
Nou gelopen, meneer Trawant, ik werd natuurlijk gereden hè.
Zaterdagmiddag twee uur, spitsuur bij de grootste grutter van ons land.
Ik hebmijn vracht boodschappen, genoeg om twee kredietcrisissen te overleven, op de transportband gezet en mijn winkelwagentje alvast door het kassapad gewurmd om op tijd aan het eind van de meedogenloze zwarte rol met lege tassen klaar te staan .
Nog mazzel dus dat mijn wieg niet stond in een kinderrijk papengezin. Wanneer het in het midden van de vorige eeuw na de vierde of de vijfde spruit angstig stil bleef in de kraamkamer van een goeie Hollandse katholiek, kon je er gif op innemen dat meneer pastoor zich vroeg of laat meldde met het dringende verzoek maar weer ’s stevig van bil te gaan.
Toen werkte dat nog.
Godverdomme, het lijkt erop dat ik al weer achttien jaar ouder ben!
In augustus 1990 zag mijn zoon het eerste levenslicht in Reet, een donkere deelgemeente van Antwerpen.
Mijn vriendin droeg laag. En nog niet zo’n beetje ook. Lage dracht geeft volgens kenners, vrouwen, vriendinnen en moeders
vijftig procent kans op een baby van het mannelijke geslacht.
Voor ons onderzoeksbureau hebben wij nog een nieuwe medewerker nodig. De eerste sollicitant komt mijn kantoor binnen en stelt zich voor.
‘Mijn naam is meneer Froc. Met een c!’
Meneer!
‘Fijn , meneer Froc. Even een paar vragen om wat inzicht te krijgen. Wat is uw voornaam?’
‘Fric! Daarom wil ik dat u mij meneer Froc noemt.
