Mijn laatste nachtdienst. Nog 2u en ik lig in mijn bed. Iedereen slaapt of maakt zich klaar voor een nieuwe dag. Ik begin aan het rondje, alle patiënten langs om controles te doen. Bloedruk, pols en temperatuur. De vitale functies. Bij patiënt nummer 11 gaat het mis. Niet met de vitale functies, maar de zin. De zin in het leven is er niet meer.
Oenema kijkt me aan alsof hij zojuist de extra Postcodeloterij straatprijs heeft uitgedeeld.
Ik probeer vanuit de schuuropening de aandacht van mevrouw te trekken, maar die staat nog steeds bij onze auto, startklaar om weer op huis aan te gaan en geeft geen krimp.
We zouden Europa in, Mevrouw Trawant en ik.
Wat zeg ik Europa..?
De Wereld lag voor ons open, sinds we het plan hadden opgevat om er met een Camper op uit te trekken. En we zouden er ruim de tijd voor nemen. Weg is weg, op z’n minst ‘n jaar of zo en misschien bleven we wel ‘on the road’.
Eerst maar eens huren, dat leek verstandig want om er nou direct een aan te schaffen, je bent ook meteen enkele tienduizenden euri verder.
Vorig jaar begon het. Ik ben lid van de fitnesschool geworden, heb een paar vechtsporten beoefend en heb een cursus zelfverdediging gevolgd. Na acht maanden keihard trainen was de omtrek van mijn torso zodanig dat ik me heb ingeschreven bij de AIVD. Na twee weken had ik al een baan als persoonlijk beveiliger. Mijn eerste werkdag heb ik me van mijn beste kant laten zien en ving ik drie kogels op. De dag daarna mocht ik het hogerop zoeken en werd de persoonlijk beveiliger van meneer Wilders.
Ik heb van nature een hekel aan wachten. Meestal als ik me in de supermarkt richting de kassa begeef, probeer ik een inschatting te maken welke rij het kortst is of anders kijk ik in de karretjes wie van de wachtenden de minste artikelen hoeft af te rekenen.
