Verlangend naar vrijheid besloot ik op mijn 17e de zomer door te brengen als vakantiekracht op een camping aan zee. Daar ontmoette ik Valentijn. Hij was 18 en mocht in de kantine achter de bar. Ik werd veroordeeld tot de snackbar. We sliepen in vakantiehuisjes. Valentijn was stoer. Hij was welbespraakt, rolde zijn joints behendig met de vloei binnenstebuiten.
“Hey, ga jij paardrijden toevallig?” Het meisje kijkt me vreemd aan, terwijl ze weg loopt met haar belachelijke clowns-puntlaarzen waarin ze haar broek heeft verstopt. De mode sinds ongeveer een jaartje als ik het goed heb. Ik kan het ook verkeerd hebben, maar dat maakt weinig uit. Hoge laarzen, vaak in puntvorm die zich buiten de broek bevinden waardoor het lijkt alsof de meisjes van deze tijd dagelijks in strakke wielrenner broekjes lopen.
Met gretige armen trekt de nacht mij naar zich toe. De roestige poorten van illusie openen zich en in verbazing aanschouw ik de krochten van de vochtige kamers van mijn schaduwzijde. Ik open een deur en vergaap me aan de eindeloze rijkdom van uiterlijk vertoon. De muren zijn belegd met diamanten en in een tot de rand toe gevuld bad vol verguld water dompel ik me in de weelde van mijn hebzucht.
Ik herken hem aan duizend dingen, maar vooral aan zijn manier van lopen. Hij ziet er nog steeds goed uit, erg goed zelfs. Ook heeft hij nog steeds dat tikje arrogante, zelfverzekerde, dat hem voor veel vrouwen onweerstaanbaar maakt. Hij kan het goed hebben. Het was ook niet zomaar dat ik voor zijn charmes viel.
Lang geleden ontsnapte er een ondeugende zaadcel door het rubber en boorde zichzelf koppig in een onschuldige eicel. En floep, daar was ik dan. Niet gepland, maar toch verschenen. In de baarmoeder had ik het goed, ik dacht niet, ik piekerde niet, had geen zorgen of problemen, laat staan dat ik wist dat ik dát was. Ik dacht gewoon dat ik een “iets” was. Maar dat ze daarin ook nog eens onderscheid maakten, nee, daar had ik geen benul van.
