Niemand komt aan mijn dinsdagavond. Geen bezoek, geen sportavond, geen telefoontjes. Dit is mijn avond. Om half 9 installeer ik me op de bank voor de tv. Ik schenk mezelf een wijntje in, pak iets lekkers uit de kast, zet mijn verstand op nul en maak me op voor een heerlijk ontspannen vrouwenavondje Net5.
Vandaag was het een speciale dag en ondanks dat hij normaal gesproken weinig aandacht aan zijn geboortedag schonk, had hij zichzelf deze keer getrakteerd op een rijkelijk versierde taart. Om het geheel af te maken had hij zelfs wat kaarsen her en der over het beslag geplaatst. Het deed hem denken aan het hellevuur. Uiteindelijk wenste hij ook nog maar één ding. Hij sloot zijn ogen en ademde diep in….
Het begint bijna onhoorbaar, maar hij is ervaren genoeg om de eerste signalen te herkennen. Zijn oren zijn erop getraind. Ineens hoort hij het weer, het piepende krakende geluid van het ledikant. Alsof het hout op spanning wordt gebracht. Snel knipt hij het licht aan en grijpt het gereedstaande bierglas op zijn nachtkastje. Sinds de nieuwe buren er wonen en hij merkte dat de nachtelijke escapades hoorbaar waren, heeft hij het glas boven gezet. Gereed voor gebruik.
Een keerpunt was er niet.
Geen plotselinge bezinning of het zien van Het Licht.
Er was duisternis, meer niet.
Hoeveel ik ook nam, de pijn sijpelde gewoon door de verdoving heen.
Gapende wonden lagen kwetsbaar en naakt aan de oppervlakte.
Het monster zette steeds vaker zijn klauwen in mijn ziel en die deerniswekkende pijn vertaalde zich in waanzin en paranoia.
