Ik kom net onder de douche vandaan en doe de dingen die ik altijd doe op zo’n moment. Badkamerdingen. In alle rust en lekker op mezelf. Op het moment dat ik mijn tenen aan het afdrogen ben, hoor ik geluid achter me en kijk ik tussen mijn benen door naar het raam.
Mike en ik besloten te gaan afkicken.
Dat besloten we meestal na elke shot, die voelde als een groot traag oneindig orgasme.
Duizelend op roze zachte wolken, trillend en prettig zwetend, zweefde je de hemel in.
Het was de hel.
Bloed stroomde langs de treden. Met mijn handen gleed ik over de stroperige substantie, terwijl ik strompelend verder de trap opkroop. Bij de laatste trede keek ik in weerzin achterom: het beest achtervolgde mij niet langer maar stond nu voor mij. Ik dacht eraan om te vluchten, om nog eenmaal te ontsnappen, maar het enige dat mij te doen stond was hem lijdzaam te volgen naar de kamer der cohabitatie.
We schrijven 1945. De oorlog in Europa is ten einde. Te land feitelijk gewonnen door de Sovjet-Unie met zijn bovenmenselijke inzet en zijn onmenselijk grote verlies aan levens. In het Verre Oosten is de vijand zo goed als verslagen.
Lieve jij,
Ik zal je niet vragen of je mij stevig in je armen wilt sluiten. Ik zal je niet vragen mij een kusje te geven op mijn wang. Achterbaks op een lieve manier zal ik zoeken naar een manier om ervoor te zorgen dat jij heel even opkijkt en ziet dat ik verlang naar een troost.
