Het angstzweet brak mij al uit toen ze het voorstelde. Na een plezierig verlopen galafeest bij onze tovenaarsleerling, waarbij mijn gêne voor stropdassen volledig verdwenen is, werd een volgende stap in een vriendschap gezet. Ze vroeg mij mee te gaan naar de sauna. Hoewel ik niets in dit idee zag, durfde ik toch geen nee te zeggen uit angst dat ik haar teleurstellen zou. Maar wat, alle nassi’s, had ik nu weer beloofd?
Het belooft een leuke dag te worden vandaag! Volgens Piet Paulusma wordt het maar liefst 32 graden Celsius. En aangezien het zomervakantie is, besluit ik maar eens om naar het strand in Zandvoort te gaan. De reis tot het station verloopt goed, geen lekke band en verder ook geen hinder ondervonden van smeltend asfalt aan mijn banden. Maar als ik op het treinstation aankom, beginnen de problemen…
“Kijk,” zei Bart, “daar is Angelique, die gaat zich omkleden.”
Angelique was een klasgenootje waar we heimelijk verliefd op waren. Bart een beetje meer en ik een beetje minder. We bevonden ons op de ligweide van het zwembad, met onze neuzen in de richting van de kleedhokjes. Die waren eenvoudig van opzet, met halfhoge, marineblauwe deurtjes. In gesloten toestand kon je hoofd en voeten van de omkleder blijvend zien.
Met een lach en een traan kijk ik de laatste tijd naar Swiebertje op tv. Terug naar vervlogen tijden waar nog normen en waarden waren en mensen konden genieten van de kleine dingen. Een malle zwerver, een agent met een snor, malle Pietje en een lieve Saartje.
Als een vrouw, lopend over straat slechts gekleed in een lange jas, een man tegenkomt en dan die jas opengooit en hem haar naakte lichaam toont, dan weet die man niet wat hem overkomt. Hij kan zijn geluk niet op en hij heeft de dag van zijn leven.
