‘Als jij ze dom houdt, dan houd ik ze arm,’ zei de fabrikant jaren geleden tegen de pastoor. Zo verdeelden en heersten ze over het grauw en hielden ze de orde in stand. Het is onzeker of de zin ooit letterlijk zo uitgesproken is. De Zonnekoning zou ook nooit zelf hebben gezegd ‘L’état c’est moi.’ Het was er echter niet minder waar om. Fabrikanten zijn er niet meer, pastoors zijn door de mand gevallen en koningen hebben hun macht verloren.
Volksvoedsel, dat vormden ze de afgelopen eeuwen in Noord-Europa. Voordat de bio-industrie zijn intrede deed en vlees voor de gewone man betaalbaar werd. Ooit volksvoedsel en nu een vast onderdeel van de folkloristische menukaart. Ze worden gekookt, gestoomd, gebakken, gesmoord, gerookt, gedroogd, gefermenteerd, gepekeld, gezoet en in zuur ingelegd. In Denemarken tref je ze in de witte en de rode variant en gedompeld in diverse sauzen aan in een silderet. In Zweden vormen ze het voornaamste bestanddeel van het lopend buffet dat smørgasbord heet. En in Nederland lusten we ze rauw.
In mijn TARDIS drijf ik door een zwarte ruimte op zoek naar licht. Mijn lijf voelt zwaar. Dat heeft ongetwijfeld te maken met mijn lichaamsgesteldheid. Die is nog steeds metafysisch ingesteld op planeet Aarde. Daar waar de zon ver van de Aarde afstaat zweef ik rond. Op zoek naar tumult. En die is er. Op een klein stukje Aarde dat Nederland heet. Ik dacht dat het ringsteken tot de Middeleeuwen behoorde. Maar niets is minder waar.
Wie bij het lezen van deze titel onmiddellijk doorheeft waar het over gaat, begrijpt hoever we inmiddels zijn afgezakt wat betreft de nieuwswaarde van de verslaggeving in Nederland. De burgemeester van Hulst in Zeeland, Jan-Frans Mulder, bevestigt zijn zelf aangemeten ‘niet grijs zijn’ met het versturen van olijke ’twitters’, zoals hij zijn tweets vanochtend in het Radio Een Journaal noemde. Lara en Marcel legden hem in een derdegraads journalistiek kruisverhoor, de vuurstenen na aan de schenen.
Ik heb het geprobeerd, echt waar. En een week lang is het ook gelukt. Zeven dagen heb ik mijn mond erover kunnen houden. Het was moeilijk, maar ik heb het gered. Maar nu moet het er uit, ik mag het niet meer voor me houden.
