“Als je dood bent, dan ben je dood. Je kan bidden tot je een ons weegt, als je dood bent is het over en uit. Finito. Dan is er niets meer.” De oude vrouw sprak vermoeid tegen de nog veel oudere man naast naar bed. Een lang leven had haar Lees verder
Maanden zat hij opgesloten. Kreeg geen lucht. Geen vrijheid. Kon niet zeggen wat hij wilde schreeuwen. Er was ook geen echte aanleiding. Af en toe een speldenprik via de sociale media. Laf en makkelijk. Maar nu was IETS ERNSTIGS gebeurd. De oorlog was uitgebroken. De oorlog waar hij al zoveel Lees verder
Als jongetje plakte ik met enige regelmaat plastic vliegtuigmodelletjes in elkaar, een hobby die ook door verscheidene van mijn leeftijdgenootjes werd beoefend. [Dat wil zeggen, zolang ze van het mannelijk geslacht waren, want omdat de Tweede Feministische Golf [*] nog niet tot onze maatschappelijke laag was doorgesijpeld mochten de meisjes van het in onze kringen nog alom dominante patriarchaat alleen met poppen spelen.
Als het water dat zich na een regenbui heeft gevormd tot plas op een putdeksel. Waar je liever niet doorheen fietst.
Dit is waar ik aan denk bij gedachte aan politiek.
Het politieke schouwspel is intrigerend om te aanschouwen en te volgen, daar niet van. Maar gegarandeerd zul je jezelf op enig moment afvragen hoe serieus je dit tafereel nu moet nemen.
Mijn vader is nog van het oude Rotterdam. In 1931 geboren aan de Goudscherijweg kwam hij met een tussenstop van 10 maanden in november 1932 in de Hoogstraat terecht. Die straat uit zijn jeugd is heel belangrijk voor hem geweest. Daar wijst hij me regelmatig op. Het lijkt wel of naarmate de tijd vordert hij meer en meer de behoefte voelt om me deelgenoot te maken van die oude straten en stegen waar hij zich zo mee verbonden voelt.
