Achter mij zitten twee meiden van begin twintig. Mijn hoofd wil rusten, ik moet plassen en mijn ogen willen dicht, geen licht meer,geen mensen en boven alles wil ik geen woorden meer. Effe geen intonaties. Ik leun achterover en laat om te beginnen mijn hoofd rusten op het hoofdgedeelte van de busstoel. Ik sluit mijn ogen en laat de zon door het raam heen mijn gezicht strelen. Zo is het beter.
Sander en Yasmijn praten met elkaar en drinken wijn. Het is duidelijk, zij wil wat met hem. Sander is opgetogen.
Yasmijn lachte en dronk de laatste slok wijn.
‘Seks is een facet van je persoonlijkheid,’ zei Sander hardop.’
‘De hoogste vorm van intimiteit,’ vervolgde Yasmijn, ‘dan ben je het dichtst bij elkaar. Het is lichamelijke versmelting.’
Yasmijn heeft Sander mee naar haar huis genomen. Hij kent haar van vroeger. Samen zijn ze naar binnen gelopen. Ze zitten bij elkaar en drinken een glas wijn.
Yasmijn heeft hem haar huis laten zien. Sander vraagt haar hoe lang ze hier al woont.
Yasmijn glimlacht. ‘Een paar jaar. Mijn vader overleed en toen kreeg ik mijn kindsdeel. Ik heb het gelijk besteed. Ik heb ook een goeie baan, maar ik mis nog het een en ander.’
Dit is een co-column van Rob Mientjes en Kees Schilder. Ingezet door Rob Mientjes en afgemaakt door Kees Schilder
Sporttrauma
Wat hebben sport en trauma’s gemeen? Jeugdervaring, Ehrgeist, letsel, dokter, seks, snelle auto, scoren etc… Meer dan je denkt dus. Wie herkent het niet …? Wachtend in de rij om gekozen te worden, wetend dat je te dik, te traag, te lelijk, niet populair … en verschrikkelijk zenuwachtig bent om als laatste, of erger, niet gekozen te worden in een team tijdens de gymles. Trauma en sport, dat begint al op jonge leeftijd, soms bij de geboorte al.
‘Hé, Sander!’ riep een vrouwenstem uit de auto.
Sander Deelman keek verwonderd op van het tafeltje op het terras waar hij was neergestreken voor een kop koffie. Op straat zag hij een bekend gezicht in een vuurrode open auto. Het was Yasmijn. Dikke Yasmijn die hij kende van de middelbare school. Ze wenkte.
