In april zijn Paul en ik 25 jaar samen. Onwillekeurig kan je eigenlijk niet anders denken dan wat je iedereen hoort zeggen “wat is dat snel gegaan”. Wij hebben geen doorsnee relatie. Veel ups en bijna net zo veel downertjes. Vaak zonder die vier laatste letters. Maar het heeft volgens ons, de relatie levendig en vernieuwend gehouden. Mijn jongste heeft een duidelijke mening over 25 jaar met dezelfde partner “Boring, niet vol te houden!”
‘Ik en Vera’. Mag ik dat syntactisch zo schrijven? In dit geval wel, lijkt mij. Ik had mijzelf even een pseudoniem toegestaan en was onder die naam kleuterkost gaan schrijven. En ik had nog wel meer kunnen plaatsen onder die naam, maar waarom eigenlijk?
De gewone gezonde man is op vakantie in een warm land. Hij staat op dit moment zomaar wat voor zich uit te staren. Het maakt niet uit waar hij zich precies bevindt, want de gewone gezonde man heeft het aangeboren vermogen om zich schier eindeloos lang op te kunnen houden op plekken waar niets te zien, niets te horen of anderszins iets te beleven valt.
“Dave heeft mij eigenlijk gered van de ondergang, San,” ze kijkt naar buiten en ziet het Italiaanse landschap aan haar voorbijgaan.De A9 vanaf Chiasso is dit keer een rustige weg.
“Maar toch schiet je hem dood, vreemd voor een redder in nood,” ik glimlach maar zij beantwoordt mijn grapje niet.
Ik druk een aspirine en een paracetamol uit de strips in een glas half gevuld met water. Zie toe hoe de tabletten langzaam uiteenvallen in vormeloze hoopjes namaak sneeuw. Schud en gooi de witte vloeistof in één keer achter in mijn keel. Met dit mengsel verhoog ik de kwaliteit van mijn griepleven.
