Of hoe een avondje stappen in België bijna verkeerd afliep. Het was maandavond en we zouden naar de Dock Side in Hasselt gaan om daar een pilsje te pakken. Godspeed was toen erg sportief en had zijn Nike’s aangetrokken om dan zo snel mogelijk naar de bar te spurten.
In spannende films vind het nog wel eens plaats. Radiostilte. De vijand zit je vlak op de hielen. Ze mogen je niet horen. Alles en iedereen is doodstil. Je bent er niet. Zo voelen wij ons ook. Connie en ik. We zijn ondergedoken. We vertellen niemand iets. Het is allemaal heel onwerkelijk. Leuk vinden we het niet, maar we hebben het er zelf naar gemaakt. We zijn op de vlucht geslagen. En nou moeten we maar zien wat er van komt.
Opgelucht las ik in de krant dat de meest gebruikte intelligentietest voor kinderen en pubers voorlopig uit de handel is genomen.
Er bestaan twijfels over de kwaliteit van het IQ-getal dat de test oplevert.
Nu twijfel ik al jarenlang aan mijn eigen verstand wanneer kennissen mij trots meedelen dat hun kinderen hoogbegaafd zijn.
Ik staar in een loop. Een man met een satanische blik in zijn ogen houdt het wapen strak op mij gericht. Exact tussen mijn ogen. Een lichte trilling bij zijn mondhoek, een verbeten blik en een vinger die zich spant. Ondanks het nachtelijke uur verschijnt plotseling de zon in zijn volle glorie. De wereld explodeert voor mijn ogen en valt in kleurrijke scherven uiteen.
Ze lagen samen in bed. Het meisje sliep nog. De toerist was wakker geworden van de warmte. De gammele airconditioning gaf hortende stootjes koude lucht, lang niet genoeg om de hitte te verdrijven. De toerist greep zijn polshorloge van het nachtkastje. Het was acht uur. De zon stond al hoog aan de hemel.
Het meisje werd wakker. Ze glimlachte en streek even over zijn hoofd..
Hij was vijfenveertig jaar oud maar al kaal. Zij was ongeveer twintig jaar.
