Connie en ik zaten op de bank en keken tv. Het was veertien dagen na onze vlucht. We dachten er elke dag aan. Soms spraken we er over. We konden er niets aan doen. Ik had ontelbare malen gespeeld met het idee ’t Hoekje te bellen en naar Willem te vragen. Maar ik was bang dat ik iets wakker zou roepen. Dat Willem meteen zou weten wie er belde. Dat was onzin natuurlijk.
Vooraan staan is beter. Dat moet wel, want velen proberen het dagelijks. Zij doen dat niet voor niets, al die moeite. Het is gewoon beter. Maar beter dan wat? Ik denk dat ze dénken dat ze vooraan willen staan, maar in werkelijk iets heel anders willen. Ze doen het – letterlijk – zonder er bij stil te staan.
Dit is een co-column van Rob Mientjes en Kees Schilder. Ingezet door Rob Mientjes en afgemaakt door Kees Schilder
Sporttrauma
Wat hebben sport en trauma’s gemeen? Jeugdervaring, Ehrgeist, letsel, dokter, seks, snelle auto, scoren etc… Meer dan je denkt dus. Wie herkent het niet …? Wachtend in de rij om gekozen te worden, wetend dat je te dik, te traag, te lelijk, niet populair … en verschrikkelijk zenuwachtig bent om als laatste, of erger, niet gekozen te worden in een team tijdens de gymles. Trauma en sport, dat begint al op jonge leeftijd, soms bij de geboorte al.
‘Hé, Sander!’ riep een vrouwenstem uit de auto.
Sander Deelman keek verwonderd op van het tafeltje op het terras waar hij was neergestreken voor een kop koffie. Op straat zag hij een bekend gezicht in een vuurrode open auto. Het was Yasmijn. Dikke Yasmijn die hij kende van de middelbare school. Ze wenkte.
Een van mijn kennissen schrijft momenteel zijn eerste novel. Eindelijk. Zijn vlotheid en handigheid met woorden had me al geruime tijd doen vragen waarom hij niet schreef voor een groter publiek. Ik bleef hem iriteren met mijn vraag wanneer hij zijn kunst met de wereld zou delen. Ik geloof er namelijk in dat we onze overduidelijke talenten niet mogen verkwanselen door hen te laten afsterven. We moeten ze delen met de rest van de samenleving. En nu is het dus zover met de schrijftalenten van mijn kennis.
