We zijn ongeveer een jaar samen als we op bezoek gaan bij een oude klasgenoot van m`n man.
Hij verheugt zich er op. Ik minder. Herinneringen ophalen is leuk voor de persoon die het aangaat. En de meeste anekdotes ken ik natuurlijk al lang. Ach, misschien heeft hij een aardige vrouw en bloeit er een gezamenlijke vriendschap op.

Marlies blijkt inderdaad een lieve, rustige maar ietwat wereldvreemde jonge vrouw.
Zeventien was ze toen ze zwanger werd van Frank. Ze hebben inmiddels drie kinderen.
Ik benijd haar niet als ze vol trots de foto`s van haar spruiten laat zien.

Ik luister naar de verhalen van de mannen.Ze boeien me meer dan het appeltaartrecept van de gastvrouw.

Kostelijke verhalen over hun studietijd komen op tafel.
Zakdoeken worden tevoorschijn gehaald.Kaakkramp… Mannenlol!
Na elk pilsje wildere verhalen en vooral fantasierijker.
Inmiddels zijn ze een jaar of zestien.
“Weet je nog, van die keer in die lege fabriekshal met Tanja en Agnes?”
Nu komen ze echt niet meer bij van het lachen.
“Jij”, hikt mijn man, en wijst naar de knieën van z`n maatje. Jij hebt nog wel een week last van je knieën gehad door die harde betonnen vloer.

Onze gastvrouw vermaakt zich duidelijk niet en verdwijnt naar de keuken.
Plotseling horen we haar snikken.
Verbaast kijken we elkaar aan en de gastheer gaat eens poolshoogte nemen.
Als hij terug komt meldt hij beduusd: “Ze is helemaal van de kaart”
Onze vragende gezichten dwingen hem, ons nader uitleg te verschaffen.
Dus voegt hij er schuchter aan toe: “Ze dacht dat zíj de eerste was”

Het duurt even, eer de ernst van het drama tot ons doordringt.
Een hand voor m`n mond om m`n ingehouden lach te smoren.

Wat een ontknoping van deze reünie. Twee stoere binken met hun sterk overdreven verhalen waarvan één op deze manier ontmaskerd wordt.
Ze kijken elkaar aan en schateren het al weer uit.
Ik besluit om maar even bij de ontgoochelde Marlies te kijken.
Er valt weinig recht te praten. Voorlopig niet tenminste.
Zij weet nu, dat zíj niet de persoon is die haar man ontmaagd heeft.
Dat had hij haar natuurlijk ook nooit mogen verzekeren.
Ik verbaas me erover dat een vrouw door zoiets nog zó teleurgesteld kan zijn.
Eerlijk gezegd geef ík de voorkeur aan een vent die al van z`n schoonheidsfoutjes in de liefde geleerd heeft.
Maar om dat nu duidelijk te maken aan het naïeve, in-verdrietige vrouwtje tegenover mij… Onbegonnen werk. Zij moet verwerken dat haar kinderen met tweede hands gereedschap
werden geproduceerd.
Het resultaat was er trouwens niet minder om. Dat zag ik op de foto`s.


11 reacties

viking · 30 mei 2005 op 09:51

Sjonge, tweedehands? Dát lijkt me zelfs al luxe…

Kees Schilder · 30 mei 2005 op 11:42

Er wordt wat afgeragd in het leven.En achter dat “tweedehands” zet ik een vraagteken.Bij de volgende reunie,komen de jaren 12 tot 16 vast aan bod.God weet hoeveel er dan aan het licht komt 😀
Leuk weer Sally

Mosje · 30 mei 2005 op 12:15

Heel herkenbaar, mag ik wel zeggen. Hoewel ikzelf geen lege fabriekshallen uitzocht. Vandaar dat ik ook nog zulke mooie knieen heb.
Denk ik.

made-by-god-TM · 30 mei 2005 op 16:01

Ik denk dat ik voortaan het alleen nog maar doe met 14 jarige ben ik meestal wel de eerste,
vette column heb me geamuseerd

Louise · 30 mei 2005 op 20:05

[quote]Hij verheugt zich er op. Ik minder.[/quote]
Maar gelukkig werd het onverwachts toch nog heel vermakelijk:-D

pepe · 30 mei 2005 op 22:20

[quote]Ik verbaas me erover dat een vrouw door zoiets nog zó teleurgesteld kan zijn.[/quote]

Volgens mij ook zeldzaam. Betekent het ook dat een eerste kind alleen met nieuw gereedschap gemaakt is? 😉 Want bij een tweede, derde, vierde, vijfde of zesde kind is het nieuwe er ook wel af toch.

Li · 30 mei 2005 op 22:49

Wat een verhaal en wat zal jij je opgelaten hebben gevoeld Sally! 😮

KawaSutra · 31 mei 2005 op 00:29

[quote]Een hand voor m`n mond om m`n ingehouden lach te smoren[/quote]

Eigenlijk diep triest. Zo’n meisje heeft niet eens de kans gehad om zelf het leven te ontdekken. Op haar 17e al moeder, direkt daarna nog twee kinderen. Had ze in ieder geval nog één illusie. Dat ze datgene wat haar het meest kostbaar is als eerste aan die prins op het witte paard heeft kunnen schenken.
Boem! Weg prins, weg witte paard, weg kostbaar geschenk. Droom finaal in duigen.
En jullie, dames en heren ervaringsdeskundigen; jullie maken er maar een lachertje van.
Een beetje empathie had ik toch wel verwacht……maar wel lachen. 😆

sally · 31 mei 2005 op 00:41

Kawasutra,
Hoewel ook jij ook humoristisch reageert, heb je wel gelijk.
Het was écht in- triest. Alleen viel het een beetje koud op m`n dak. Wie verwacht nu zoiets?
Li,
Inderdaad voelde ik me óók opgelaten.
Ik kon me wat voorstellen van de chaos die we achterlieten toen we vertrokken.
Viking,
Inderdaad, zeldzaam…met een lampje te zoeken en ehh ook niet echt gezond denk ik….
Oefening baart kunst.
Kees,
Alles weten ,maakt niet gelukkig. Dat blijkt maar weer.
mosje,
Jij bespringt vrouwen staande, midden op straat heb ik eens in een column van je gelezen.
Daar hebben knieen niet onder te lijden. 😉

Ma3anne · 31 mei 2005 op 19:58

Agossie toch, wat sneu.
Maar… worden niet alle meisjes en jonge vrouwen op een goede dag wakker geschud uit hun droomwereldje over prinsen? Ze gaan allemaal op een kwaad moment de realiteit onder ogen zien over het fenomeen man en dat kan soms traantjes kosten. 🙂

Dees · 31 mei 2005 op 21:42

Nahja, hij heeft natuurlijk wel gelogen. Het heeft ook wel iets, zo naief te zijn, een beetje aandoenlijk is het wel. Leuke, typische Sally column. Het Sally keurmerk, zeg maar 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder