Vandaag begon de vakantie voor mijn man. Enthousiast kwam hij terug van zijn werk:
“schat, wat mij betreft kunnen we gaan”.
Jaloers keek ik hem aan; kon ik er ook maar zo over denken! Helaas is ‘op vakantie gaan’ voor mij pas zorgeloos als ik flink heb zitten stressen van te voren. Ik ben, in die laatste dagen voor het op vakantie gaan, een enorme neuroot.
Ik eis van mezelf dat ik het huis netjes achterlaat (de buren komen immers de planten binnen water geven en dan kan het toch geen troep zijn…. of stel dat er ingebroken wordt en ze struikelen over de rotzooi). Hetzelfde geldt voor de tuin. Geen sprietje onkruid mag er meer te zien zijn want we zijn enkele weken op vakantie en dan groeit er altijd al zoveel onkruid waar ik niets aan kan doen. Verder maak ik lijstjes op de computer van wat ik mee moet nemen, ieder jaar opnieuw, want steeds ben ik de digitale lijstjes op wonderlijke wijze weer kwijtgeraakt. Ook in het maken van de lijstjes ben ik perfectionistisch want er moet ook nog precies op staan welke kleren ik mee ga nemen. Koop ik in die laatste dagen voor de vakantie nog een leuk T-shirt dan moet ik dus weer mijn hele lijstje aanpassen.
Het lijstje met de adresstickers moet bijgewerkt worden want er zijn weer mensen bijgekomen en afgevallen. Trees en Karel moeten dit jaar allebei een kaart nu ze gescheiden zijn.

Ik sla bij de bibliotheek een groot aantal boeken in. Stel dat het iedere dag regent, dan moet ik toch iets te doen hebben? Voor de zekerheid zoek ik de boeken al wat eerder uit, want anders zijn mijn favoriete boeken vast al uitgeleend. Nadeel hiervan is wel dat ik ze nog een keertje extra moet verlengen, anders moet ik boetegeld betalen na de vakantie.

Ik ben dagen bezig met boodschappen doen. Vooral medicijnen zijn heel belangrijk, in de praktijk heb ik gelukkig nog nooit wat nodig gehad in het buitenland, maar preventief koop ik toch ieder jaar laxeermiddelen, diarreeremmers, hoofdpijnstillers, pleisters, maagtabletten en meters rekverband voor het geval dat………….ja, dat weet ik zelf eigenlijk niet, waarvoor ik ieder jaar rekverband koop.

Ik moet ook nog lijstjes voor derden maken, voor de verzorging van de hond, de planten en het huis. Die lijstjes moeten uiteraard ook nog goed doorgesproken worden met degenen die ze ontvangen .

Dan nadert de laatste dag voor vertrek; ieder jaar opnieuw de dag dat ik door mijn huisgenoten gemeden word vanwege mijn premenstruele karaktertrekken.
Als een tornado vlieg ik door het huis, de swiffer omklem ik met de ene hand en met de andere hand gris ik links en rechts nog zaken voor koffers en tassen bijeen.
De hond breng ik op het einde van de dag weg.
Hij is de hele dag al onrustig van mijn gejakker dus hij vindt het afscheid nemen al bijna niet moeilijk meer.
Een laatste schoonmaakronde volgt nog; eigenlijk mag niemand meer van me naar de wc want dadelijk wordt-ie weer vies en ook liever niet meer met schoenen aan op de tegelvloer lopen en zeker niet eten op de bank! Dadelijk loopt er allemaal ongedierte in huis rond als we terug komen van vakantie.
Planten krijgen veel te veel water, man wordt naar buiten gejaagd met de grasmachine op vakantiestand, handtas wordt ingepakt, uitgepakt (waar had ik de paspoorten ook weer gestopt, ik moet toch eens een tas kopen met minder vakken), broodjes voor de laatste ochtend thuis worden gesmeerd, auto moet ingeladen (dat wil ik zelf doen want anders kan ik onderweg niets vinden), ik wil iedereen nog even bellen, doe de rolluiken vast omlaag, o nee dat is niet handig, want het wordt zo wel erg donker. Ik heb inmiddels steevast diarree dus ik moet de tas vinden waarin ik de diarreeremmers had gestopt. Die zit al in de auto, natuurlijk ergens onderin.

De volgende morgen, net voor vertrek, blijft de stress beperkt tot de categorieën ‘broodjes’ en ‘sleutels’.

Als ik dan tenslotte eenmaal de deur achter me dicht heb getrokken, ben ik weer een totaal ander mens. Een laatste inspectie in de handtas en ik geef me over aan wat er verder gaat gebeuren. Tegen mijn man zeg ik enthousiast: ‘zo, wat mij betreft kunnen we gaan’. Van ZIJN aanvankelijke enthousiasme is inmiddels weinig meer te bespeuren en ik vraag hem dan ook: “schat, is er iets?”


15 reacties

Li · 3 juli 2005 op 12:15

Volgens mij is vakantie uitgevonden om bij te komen van de voorpret… 😀

Dit jaar heb ik alleen maar napret want we blijven lekker thuis.

Li

pepe · 3 juli 2005 op 12:46

Heerlijk te lezen dat er meer mensen zijn die stressen, alleen al de door het op vakantie gaan.

Is het terugkomen net zo?

WritersBlocq · 3 juli 2005 op 13:16

Zo hee, jij bent aan de thuiskomst toe!

KawaSutra · 3 juli 2005 op 14:07

[quote]Ik ben, in die laatste dagen voor het op vakantie gaan, een enorme neuroot. [/quote]
Gelukkig heb ik dat gevoel alleen de laatste uren. Dat is het moment dat ik alle verzamelde bende op mijn motor moet zien vast te sjorren. En dat is geen gemakkelijke klus. De helft van de ‘noodzakelijke spullen’ verdwijnen dan alras weer terug in de garage. Ik vertrek de zon tegemoet ontdaan van alle overbodige geestelijke en materialistische ballast.

Leuk verhaal. 🙂

Domicela · 3 juli 2005 op 14:16

Klinkt herkenbaar … ook ik ben dagen aan het wassen, strijken, vouwen en poetsen, want ja, wat zullen de buren anders wel niet denken hè als ze de post komen brengen. Alleen aan de tuin waag ik me niet (heb een ontzettende hekel aan tuinieren) en manlief mag de auto inladen (doe het toch nooit goed). Nog twee weekjes, en dan begint het feest weer voor ons 😎 😎 😎

Louise · 3 juli 2005 op 14:24

Ik vind het weer een lekker leesbaar en komisch stukje. Vooral dat huis netjes hebben voor het geval er inbrekers over de vloer komen… 😀

bert · 3 juli 2005 op 14:35

Volgens mij verloopt het bij heel veel mensen op een soortgelijke manier.
Er zijn echter ook wel mensen die heel relaxed op vacantie gaan en gewoon een paar uur van tevoren even een paar tassen vullen en dan vertrekken.
Ik denk ook dat het wel veel uitmaakt of er kinderen en huisdieren in het spel zijn. Dat maakt de hoeveelheid zorg groter.

Ik heb wel het gevoel dat wij er thuis steeds makkelijker mee omgaan naarmate we ouder worden. Er ontstaat een soort van routine. Dus er is nog hoop! 🙂

Leuke column, en voor mij ook heel herkenbaar.

champagne · 3 juli 2005 op 15:52

…en dan zit ik doodmoe in de auto…dommel bijna in slaap, maar schrik ineens op: heb ik het koffiezetapparaat wel uitgezet??? HELP! 😀
Leuke column!

Troy · 3 juli 2005 op 18:12

Gelukkig is dit stukje totaal niet herkenbaar voor mij. Ik heb wel wat stress maar dat heeft meer met de reis te maken dan met de voorpret. Wel leuk om te lezen i.i.g. Perfectionisme kan soms echt een vloek zijn.

Grt Troy

Mosje · 3 juli 2005 op 20:49

De titel van je stukje is wel erg ironisch, want wat een stress zeg, die uren zo vlak voor de vakantie. Zo zou ik niet op vakantie willen. En doe dat dus ook niet. Ik ga wel, maar zo van: tas inpakken en wegwezen, niets geen stress, niets bespreken, vrijheid blijheid.

Speciale tip van mij voor jou: vergeet de valium niet.
😛

Ma3anne · 3 juli 2005 op 22:36

Geestig geschreven, maar als ik zoiets lees, zou ik liever thuis blijven.

Toen wij hier allemaal nog in de kleine kinderen zaten mocht ieder zijn zooi thuis laten voor wat het was en wapperden de thuisblijvers de huizen van de vakantiegangers even door om te fatsoeneren wat was blijven liggen aan (af)wasjes en rotzooi. Scheelde voor het vakantiegezin een berg stress en een koud kunstje als je dat even met een paar mensen deed.
Kan ik iedereen aanbevelen. 🙂

Wright · 3 juli 2005 op 22:44

Jezus Ietje, wat een gedoe.
Ik word al moe als ik het lees.
Eerlijk gezegd, ook een beetje met leedvermaak gelezen. 😉

klungel · 3 juli 2005 op 22:55

Ik geloof dat ik columnx leuk ga vinden. Er is genoeg te lezen wat mij aanspreekt. Deze vind ik ook erg leuk. Zelf heb ik aan een uur pakken en nog een half uurtje opruimen genoeg. Er pas niet veel op de motor en het meeste staat op zolder ingepakt klaar :-D. Echter, kinderen verhinderen mij op dit moment zo weg te gaan, het blijft beperkt tot hier en daar een weekend. Dus nog makkelijker :-).

sally · 3 juli 2005 op 23:27

En deze ga ik aan mijn man laten lezen. Dan beseft hij hoe een makkelijke partner hij heeft als we met vakantie gaan.
Poe hé , wat een drama maak jij ervan.
Ik klaar er helemaal van op.Dacht dat ik me al druk maakte en dat een halve dag van te voren…
Maar wel erg goed weergegeven, jouw stress.
En ook ik weet dat overdrijven soms moet in een column.

😉

ietje · 4 juli 2005 op 13:20

Gelukkig hebben een paar mensen op columnx wel in de smiezen dat ik af en toe wel van een beetje overdrijven houd! Jeetje, als het echt ZO erg zou zijn, ging ik echt niet meer hoor…

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder