Ik kon deze week mijn eigen straat niet inrijden. Een bouwkraan blokkeerde de weg. Ik keek toe hoe een halve dakkapel over het huis getakeld werd. Er wordt wat afgebouwd in mijn buitenwijk. Aan nieuwbouwwoningen kun je blijven aanbouwen. De straat van de andere kant inrijden had geen zin. Daar versperden twee containers vol gesloopte keukens en uitgebroken houten vloeren de weg. Een nieuwbouwwijk is nooit af. Bijna elk huis heeft nu een dakkapel. De huidige trend is het verbouwen van de garage tot extra woonruimte. Eerst werd alleen de garagedeur vervangen door een raamkozijn, beetje isolatie en klaar. Die tijd is geweest. Nu verschijnen er op de garage ruimte etages. Complete eengezinswoningen plakt men aan de huizen vast. Maar er is altijd baas boven baas. Afgelopen zomer sloopte een buurtgenoot het dak van zijn vrijstaande woning. Een tussenetage is ondertussen gebouwd. Het oude dak is er weer opgezet.

Waarom heeft een mens zoveel ruimte nodig? Ik ken de argumenten. ‘We gebruiken het als studeerkamer.’ Of ‘Ik wil graag een plekje voor mezelf, me even terugtrekken uit de gezinsdrukte.’ Leefruimte kun je nooit genoeg hebben. En dat terwijl de gemiddelde vloeroppervlakte in de wijk voor stadsbegrippen al enorm is.

En zo bouwen we onze nieuwbouwwijk verder vol. Gelukkig zag ik gisteren dat er nog ruimte is voor kinderen om te spelen in het rietland. Met afvalhout, van een verbouwing, maakten buurkinderen een hut. Enthousiast timmerden en zaagden ze. Ik hoorde ze overleggen: ‘Hier komt de dakkapel.’ en ‘Ja, maar daar moet de tv-kamer komen.’ In het kinderspel weerspiegelt zich de volwassen wereld. Of is het andersom? Willen volwassenen kind blijven en altijd hutten blijven bouwen? Dit overpeinzend liep ik terug naar huis en lette niet goed op bij het oversteken. Een busje van een bouwbedrijf toeterde. Gelukkig kwam ik met de schrik vrij. Thuis kon ik bijkomen in onze studeerkamer. Altijd handig zo’n extra ruimte om even tot je zelf te komen.

Categorieën: VEC

14 reacties

Libelle · 1 december 2011 op 08:55

Ons territorium verandert meer en meer in mijn territorium. Mijn vrouw zit in haar naaikamertje.
Aangenaam geschreven.

Mien · 1 december 2011 op 10:10

“The soul needs more space than the body.” 😀

Mien Munthe

pally · 1 december 2011 op 10:41

Leuk stukje, mooi rond gemaakt door het kinderspel aan het eind.
En, ja, ik denk wel dat mensen elkaar enorm beinvloeden in zo’n aanbouwwijk en vooral niet voor elkaar willen onderdoen.

groet van Pally

SIMBA · 1 december 2011 op 11:54

Het is inderdaad een trend om alles groot-groter-grootst te bouwen en dat terwijl iedereen eigenlijk altijd weg is 😕
Wij zijn van groot naar klein verhuisd, en ik vind het toch zalig!

Boukje · 1 december 2011 op 13:30

Goed stukje, graag gelezen 😀

Meralixe · 1 december 2011 op 17:08

Inderdaad, zonder veel tralala een rustige beschrijving van een onrustige samenleving.
goed geschreven, graag gelezen.

Ferrara · 1 december 2011 op 17:20

Nadat we de kuikens over de rand van het nest hadden geduwd pikten wij hun kamertjes in.
Zo heerlijk, een eigen hokje.

Fijn dat er bij jou nog hutten worden gebouwd. Sloophout genoeg.

embee · 1 december 2011 op 18:11

Veelal staat er dan zo’n propvolle bak in de voortuin, en als het dan gaat waaien…

lisa-marie · 1 december 2011 op 18:12

Ook hier in de oudbouwwijk wordt er gesloopt en gebouwd dus herkenbaar.
Een plekje voor jezelf dat is het denk ik wel waarom we zoveel ruimte willen.

Leuk om te lezen.

LouisP · 1 december 2011 op 19:53

Heel erg goed geschreven. De toeter haalde me uit de trance van het lezen, zo zat ik er in!
Mooi afgesloten!

arta · 1 december 2011 op 21:53

Mooie VEC!
Blijft boeiend, zo’n buitenwijk! Zeker als het zo lekker beschreven wordt.

JanBontje · 2 december 2011 op 00:43

Leuke column!

sylvia1 · 2 december 2011 op 08:01

Mooie column en proficiat met je VEC! De inhoud doet me wel sterk denken aan je eerder beschreven Rupsje Nooitgenoeg, zelfde onderwerp.

Dees · 2 december 2011 op 09:28

De zucht naar ruimte, ik weet niet of het met aanzien te maken heeft. Of gewoon met een oeroud verlangen dat nog eens extra getriggerd wordt op het moment dat de buren er al aan hebben toegegeven. Ik vind dat je leuke stukjes schrijft. Soms op het bedachtzame af. Daar houd ik wel van.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder