Is het u ooit opgevallen dat in het woord opvoedkunde, het woord ‘kunde’ schuilt? Ik kwam tot dat besef, toen ik in den Bosch een Opvoedwinkel passeerde. De meeste kinderen genieten volgens mij nog geeneens van de voeding. En kun je een opvoeding kopen? [b]Reclame! Laatste pakket all-in! Niet geldig in combinatie met andere aanbiedingen![/b] Ik zou een hele voorraad in slaan, als ik erin geloofde. Nu sta ik niet echt achter het idee dat je opvoeden kunt leren. In die zin, dat er volgens mij geen vaststaande regels kunnen bestaan die op elk kind van toepassing zijn. Ieder kind is anders. Iedere ouder is ook anders. Tel daarbij op; hoe staat het met je geduld, hoe was je dag, hoe is je humeur, hoe was het gedrag van je telg die dag, enz, enz.
Zo nam ik me altijd voor om, als ik meer dan twee kinderen zou mogen krijgen, ik die een zelfde opvoeding zou geven. En dat werkt dus mooi niet. Waar het ene kind door afleiding op andere gedachten dan de geplande driftbui kan worden gebracht, blijkt dat bij het andere kind negeren het beste werkt. Misschien staat dat wel in een Opvoedboek. Ik ben er door schade en schande wijzer van geworden. Nu geef ik niet zo heel snel op, dus probeer ik op andere fronten opvoedkundig bezig te zijn. Een verschil maken tussen de opvoeding van een jongen en een meisje, is in mijn ogen niet opvoedkundig. Dat probleem werd bijna voor me opgelost, daar ik twee meiden kreeg.
Nu ziet het er naar uit, dat dat ook niet blijvend is. Maar dat terzijde.
Wat ik wilde was dat mijn kinderen niet zouden gaan denken dat de man des huizes voor de broodwinning zorgt, en de housemanager voor de kinderen en het huis. Geen rollenpatroon in ons gezin. Dat stond als een bezem boven water. Of was dat als een paal?

De tweede fout die ik maakte was dat ik geloofde dat ik daar redelijk in slaagde. De man des huizes is wat je noemt hier wel de hoofdkostwinnaar, maar moeders draagt ook haar steentje bij. Koken doet pa beter dan ma, dus daar kan het ook niet in zitten. Toch werd ik met mijn pedagogisch verantwoorde neus op de feiten gedrukt. Ze zien het namelijk wel zo. Onze jongste dagbederver wel, merkte ik.
Die maakte een tekening, op verzoek, van ons gezin. Pa op zijn motor, zuslief op het paard, zelf in judopak, en ma… Ja, over ma was nagedacht.
‘Ik wist niet zo goed wat ik moest tekenen, ma, bij jou’, hoorde ik mijn telg zeggen, en was meteen op mijn hoede. Zo neutraal als ik kon zei ik:’Dat kan, schat, wat is het geworden?’ Ik ging nog uit van een mooie tekening achter een ouderwets droomburo, of ook op de motor. Misschien als assistent van de dokter. Ja, dat moest het zijn. Daarom die twijfel, als je je ouwe moeke nog nooit zo live hebt gezien, twijfel je hoe je dat moet tekenen.
‘Ik heb je maar een bezem in je handen gegeven, mam.’
Een bezem?! Een bezem!? Had je me niet op zijn minst een stofzuiger in mijn klauwen kunnen drukken, wil ik uitschreeuwen.
‘O’, zeg ik in plaats daarvan, met een geforceerde glimlach, ‘zodat ik weg kan vliegen als heks’. Je wil dat tere kinderzieltje toch niet meteen vertrappen.

‘Nee, om mee schoon te maken natuurlijk, mam.’


14 reacties

viking · 19 november 2004 op 08:56

Hahahaaaa..!

Mup, dat mannen beter koken is genetisch bepaald. Niks aan te doen en ook niks aan willen doen.

Een vrouw komt bij een ambtenaar aan t loket en een van de vragen die hij stelt is:
‘Beroep?’

Zei antwoord zeer kordaat:
‘Timmerman, schilder, dokter, verwarmingsmonteur, kok, verpleegster, advokaat, boekhouder, secretaris, tuinarchitect… (etc)… kortom, huisvrouw!’

Hij:
‘Beroep, geen!’

(Jan Kruis, Jan, Jans en de kinderen)

Ma3anne · 19 november 2004 op 09:09

Mijn kinderen zijn er intussen achter, dat een bezem is om mee te vliegen en dat hun pogingen hun moeder op te voeden mislukt zijn.

Gave column, Mup!

John_van_Leverdingen · 19 november 2004 op 09:29

Heel herkenbaar Mup!
Op dezelfde tekeningen wordt ik door mijn kinderen altijd met een hoed getekend. Terwijl ik nog nooit een hoed gedragen heb. Op mijn vraag daarover krijg ik altijd hetzelfde antwoord: “Ik wist niets anders, je doet toch eigenlijk niets, alleen voor de computer zitten!”

En dat computer zitten is voor mijn kinderen nog altijd het hoogste genot.

Kees Schilder · 19 november 2004 op 10:37

Je kunt nog planken vol boeken over opvoeden schrijven maar opvoeden is in mijn ogen niets anders dan consequent zijn. Ben je dat niet, dan kun je het schudden. Maar ja, als een kind je met van die onschuldige oogjes aankijkt, hoe consequent blijf je dan nog 😀
Heel herkenbaar Mup

KingArthur · 19 november 2004 op 10:53

Knap hoe je, vanuit een voor mij onbekende situatie, iets kunt beschrijven en ik mij je gevoel toch heel goed kan voorstellen.

Raindog · 19 november 2004 op 11:31

Hele leuke column Mup. Erg herkenbaar ook, zo zie ik mijn moeder ook het liefst met een bezem…

(Kalm maar…. just kidding…. ) 😀

WritersBlocq · 19 november 2004 op 13:21

Hoi Mup, leuk verhaal! Nou weet ik weer waarom ik geen moeder ben 😉

Li · 19 november 2004 op 14:07

Kinderen kunnen je zo lekker voor schut zetten, zefs met een tekening.:oops:

Tijdens een ouderavond legde een kinderpsychologe uit dat een kind hele grote handen tekent als het mishandeld wordt. En ja hoor, mijn jongste zoon had mama Li getekend met de grootste handen die je je maar kunt voorstellen. Ik voelde alle ogen op me gericht maar ik was me van geen kwaad bewust. :dunno:

R@@F · 19 november 2004 op 14:10

Hij is weer echt mupiaans!!!

R@@F

sally · 19 november 2004 op 14:11

Echt even hardop gelachen Mup.
😛 😛 😛 😛 😛 😛 😛 😛 😛
Een stofzuiger tekenen is ook veel moeilijker dan een bezem 😀
Ik denk overigens dat sommige mensen best wat te leren valt, wat betreft opvoeden.
Er zijn mensen die echt niet door hebben waarom hun drie kinderen allemaal ontsporen.
Pech! zeggen ze.
Ik durf te zeggen dat ik het weet.
Daar zijn dit soort buro`s voor.
Misschien dat ze het van een professional beter willen aannemen dan van een betweterige kennis.
mooie column.
Sally

pepe · 19 november 2004 op 15:51

Mup… Wat moet ik hier nu nog aan toevoegen? Gave column…

Geen ander beroep is zo veelzijdig, makkelijk is het niet altijd, maar absoluut erg leuk, iedere dag een nieuwe uitdaging. En met een bezem kan je zoveel meer als alleen vegen:-P

WB het is echt niet zo’n ramp hoor, valt best mee;-)

Dees · 19 november 2004 op 17:30

:-D:-D:-D

Misschien moet je hem minder vaak dagbederver noemen, dat wreekt zich blijkbaar nogal 😉

Dinah · 19 november 2004 op 18:14

Goed geschreven en leest lekker weg Mup en ook voor hier heel herkenbaar.
Wij moeders hebben het eigenlijk altijd wel gedaan, ook al doen we juist niets!
Mijn zoon ging trainen in zijn srijkerbroek???? toen de trainer hem er op aansprak zei hij” mijn moeder heeft mijn trainingsbroeken nog niet gewassen??? er lagen er wel 2 schoon op zijn bed maar ja…… wie ben ik? 😉

doos2 · 30 november 2004 op 21:30

hij is weer top, Mup! Ben geen moeder, maar ook voor een juffie erg herkenbaar! Eigenlijk zou ik moeten zeggen; wees blij met je bezem. In mijn geval is er geen sprake van een rollenpatroon. Ik speel namelijk geen rol. Juffen “wonen” immers op school….
groetjes,
Doos2

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder