De zon duwt zijn stralen door mijn raam, op de manier waarop een jehovagetuige zijn voet tussen de deur steekt. Brutaal dus. Misschien wil hij een ontbijt, maar ik heb nu niet de energie om dat te maken. Hij blijft hardnekkig doorschijnen, misschien was een IJzeren Gordijn beter geweest, dat zou een betere bescherming bieden voor dat felle licht van hem. Toch ben ik blij dat hij me wekt. De tijd wacht namelijk niet, die tikt rustig verder, terwijl ik nog zoveel moet doen vandaag. Ik ben een man van de klok, niet van de wekker. Als ik ergens een hekel aan heb, dan is het wel aan het gepiep van mijn wekker. Ik houd daarom ook erg van uitslapen, dan hoef ik niet gewekt te worden door het ge’tuuut-tuuut-tuuut’ van mijn wekker. Uitslapen is als een hobby voor me. Postzegels verzamelen is niets voor mij. Ik ben meer van het kwijtraken van spullen, zelfs tot immateriële dingen als gedachten aan toe. Modelbouwen heb ik wel een tijdje gedaan, maar na een half uur had ik er alweer genoeg van. Mijn Fiat 500, schaal 1:3, leek meer op een slecht gefabriceerde Formule 1 auto. Ik koop daarom ook nooit spullen bij de Ikea. De Benny’s en de Billy’s mogen ze voor mijn part houden. Nee, puzzelen is ook niet mijn ding. Evenmin is sport dat trouwens. Er is wel een tijd geweest dat ik met een korte broek en shirtje op het zanderige grasveld stond, daarmee voer ik nog steeds nachtmerries die iedere maand wederkeren. Nee, als ik iets doe, dan wil ik er ook goed in zijn, en dat was met voetbal duidelijk niet zo. Daarom is mijn hobby uitslapen geworden, daar heeft nog geen mens mij in verslagen. Die partij win ik met mijn ogen dicht en één hand op de rug.

Ik besluit nog even te blijven liggen, gewoon om te relativeren wat ik gedroomd heb. Vaak genoeg kan ik het me niet meer herinneren, toch probeer ik het steeds weer. Het is leuk om te beseffen wat er werkelijk in je hoofd afspeelt. Ik denk ook niet dat dromen altijd bedrog zijn, het is eerder een vertekent beeld van de werkelijkheid. Hoewel ik moet oppassen voor quasifilosofisch gepraat, want dat is in deze tijd uit den boze. Absurd eigenlijk.

Nee, het lukt me niet. De alcohol van de vorige dag heeft er voor gezorgd dat de man met de hamer vannacht in mijn hoofd is gaan werken. Alcohol maakt meer kapot dan je lief is, ook al zijn niet al mijn dromen me lief, laat dat duidelijk zijn. Sommige dromen mag je gratis hebben van me, dat spreekt de meeste Nederlanders wel aan, denk ik. Ik houd ook van gratis spullen hoor. Ik heb zelfs een gratis huisdier bij de drank gekregen gisteren, dat zei de barman er niet bij. Wat moet zo’n kater eigenlijk te eten? Één ding is zeker, ik heb geen honger. Ik hoor beneden dat het toilet aan het klagen is, die heeft natuurlijk ook vreselijke dorst. Tenslotte heeft hij ook een soort van weekend. Ik probeer mijn beste been uit mijn bed te tillen. Mijn beste been is mijn rechtse, mijn linker heeft altijd moeilijk gedaan, al vanaf mijn geboorte. Het laminaat voelt koud aan, maar alcohol bevriest niet, zegt men, althans niet op deze temperatuur. De trap naar beneden lijkt verbouwd te zijn, de treden smaller en veel meer bochtwerk. Voor de zekerheid houd ik me goed vast aan de trapleuning. Eenmaal op het toilet aangekomen, voelt het als een bevrijding. Het gisteren massaal ingekochte vocht giet ik er nu geheel uit vrije wil uit. Wat een heerlijk gevoel is dat. Ik druk op de knop en wens mijn vloeibare zuurverdiende euro’s voor de laatste maal een goede reis naar het riool, de maag van mijn toilet. Om emotioneel van te worden!

Vanaf de begane grond ziet de trap er naar boven erg hoog uit, toch waag ik me de klim. Wat een uitputtingsslag is dat. Ook moe worden is niets voor mij, dat heb ik ook allang in de gaten. Liever lui dan moe, en het is zo. De mensen die graag moe worden, maken misbruik van de rust. In één keer teveel rust gebruiken kan niet goed zijn. Ik doe het liever geleidelijk, ik verspreid het over vierentwintig uur. Mijn bedje voelt nog warm aan. Waarom zou ik eigenlijk niet weer lekker gaan slapen? Dingen die ik vandaag eigenlijk zou moeten doen, kunnen morgen ook nog wel.
Ik stap met mijn linkerbeen het eerst in mijn bed, want die heeft altijd iets meer rust nodig. En op mijn linkerbeen alleen kan ik niet staan, dat durf ik niet aan. Ik betwijfel of mijn linkerbeen wel helemaal goed spoort, maar dat moet mijn rechterbeen maar in de gaten houden, daar houd ik me niet mee bezig. Ik kijk naar de wekker. Die heb ik gelukkig onschadelijk weten te maken, zonder stroom komt dat ding niet ver. De zon blijft wel doorschijnen, maar je kunt niet overal om gaan zeiken. Mijn gordijnen houden het zonlicht niet helemaal buiten. Gelukkig heb ik een bord voor m’n kop, dat scheelt een heleboel.

Slaap lekker.


25 reacties

phoebe · 3 februari 2009 op 17:11

Briljant.. Vooral de laatste regel..

:pint: :hammer: :slapen:

😆

lisa-marie · 3 februari 2009 op 17:31

Zo ben ik voor de koffie geboren… 😀

maurick · 3 februari 2009 op 18:42

Haha!
Merci beaucoup!

maurick · 3 februari 2009 op 18:42

Daar krijg je teveel energie van, daar heb ik toch niks aan!
Haha 😀

Dees · 3 februari 2009 op 19:40

Joh Maurick, je kunt schrijven 😉

Erg leuk. Een klein muggenziftje, vertekende beelden zijn vertekend en niet vertekent.

Ciao,
Dees

maurick · 3 februari 2009 op 19:44

Klopt!
Verdorie, had me nog zó voorgenomen om niet weer een stom grammaticaal foutje te maken.

Bedankt voor je reactie.

u-queen · 3 februari 2009 op 20:53

Erg herkenbaar :slapen: Lekker makkelijk weg te lezen … super dus 😉

Mosje · 3 februari 2009 op 21:18

Volgens mij is quasifilosofisch nooit in de mode geweest. Iets echt filosofisch kan heel goed, maar dan wellicht verpakt ofzo, en niet belerend.
Oefen er maar eens op 😉

Dit verhaaltje vind ik erg goed, en verdomd, er zit hier en daar iets filosofisch in.

Welterusten

maurick · 3 februari 2009 op 21:26

Dank, dank 😀

maurick · 3 februari 2009 op 21:41

Ik begrijp je statement, maar toch is het leuk om een discussie gaande te krijgen met hetgeen wat geschreven staat.

desalniettemin, bedankt voor je reactie! 😀

Marley_jane · 4 februari 2009 op 02:12

Vond het erg lekker lezen.
Leuk!

Ma3anne · 4 februari 2009 op 09:40

[quote]Ik ben een man van de klok, niet van de wekker.[/quote]
[quote]Ik probeer mijn beste been uit mijn bed te tillen.[/quote]
Twee leuke zinnen gevonden. Voor de rest wel erg veel blabla en herhaling.
Misschien een uitdaging voor je om met minder woorden, maar met mooie vondsten als de hierboven gequote, een column in elkaar te prutsen? 😉

Mien · 4 februari 2009 op 10:04

Het begin is veelbelovend en erg goed.
Daarna zakt m’n aandacht weg.
Je hebt wel potentie.
Less is more.

Wat een luxe-leven heb jij overigens … 😀

Count your blessings!

Mien

maurick · 4 februari 2009 op 14:24

Daar heb je wel gelijk in.
Ik ga er wat mee doen! 😉

maurick · 4 februari 2009 op 14:26

Haha.
Alleen de weekenden, hoor. Het valt dus wel mee 😀

LouisP · 4 februari 2009 op 20:08

Hoi,

die manier van denken en schrijven vind ik wel leuk.
sommige delen zouden subtieler kunnen volgens mij hoewel ik zelf niet zou weten hoe.
Het is wel leuk om te lezen.

groet
L

maurick · 4 februari 2009 op 20:27

Misschien heb je wel gelijk, maar het is bedoeld als humor met de grote H, niet met de sierletter h.

pally · 4 februari 2009 op 22:29

Ik vind het wel grappig, maar iets te breed uitgemeten en dan verslapt mijn aandacht. Overigens vind ik wel dat je beter gaat schrijven.

groet van Pally

p.s. van je vele reacties op je reacties word ik wel een beetje moe…. 🙁

maurick · 4 februari 2009 op 22:57

Het is een ander onderwerp, een ander thema. Geen gefilosofeer, maar gewoon een grappig verhaaltje. Dit is misschien een stijl die jou meer aanspreekt, maar het proces van verbetering in het schrijven, duurt wat langer dan 1-2-3 weken.

Die reacties hoef je toch ook niet per se te lezen? Ik vind het fijn wanneer ik een reactie op een reactie krijg. Een blijk van waardering.
Dus, bedankt voor je reactie! 😀

Mien · 5 februari 2009 op 09:01

@Maurick:

Beste Maurick als je reageert, zet er dan op z’n minst bij op wiens reactie je reageert!

Dat kan simpel door er even @naam: aan vooraf te laten gaan. (Zoals ik dat nu ook hierboven doe met @Maurick:)

Dat verduidelijkt. 😉

Mien

doemaar88 · 5 februari 2009 op 09:21

Ik vind dit je leukste stuk tot nu toe. Afwisseling is goed. Het begin is erg sterk, het einde vind ik minder.

Kortom; leuk geschreven, een prima stuk.

maurick · 5 februari 2009 op 13:19

@ Mien
Een reactie op een reactie komt toch altijd rechts onder de andere reactie te staan. Dat lijkt me vrij duidelijk? Daarom staat er ook bij elke reactie een ‘reply’ knop, niet dan? 😀

arta · 5 februari 2009 op 16:24

Nope, scroll maar eens terug…:-)

Mien · 10 februari 2009 op 13:59

@maurick
Even proef op de som genomen.
Dit is het resultaat van een klik op de replyknop rechts onderaan bij jouw laatste commentaar (Gepost: 5/02/2009 13:19)
Ben benieuwd!

edit:
Niet gelukt dus. De Reply rechts onderaan het reactieveld werkt dus niet. Arta heeft gelijk.
Arta staat ook nog steeds tussen onze reacties in. Ik kan nergens zien dat mijn reactie aangemerkt wordt als zijnde een reactie op jouw reactie.
Ik zou toch maar even @naam blijven gebruiken.
Voor de zekerheid. 😉

edit2:
Nou breekt mijn klomp. Nogmaals getest. Maar nu ook met de’verschillende ‘leesopties’.
Wat blijkt. We hebben allebei gelijk.
Wanneer je de optie van ‘reacties lezen’ zet op ‘Ingekort’ of ‘Genest’ komen de reacties inderdaad onder elkaar.
Met de optie ‘vlak’ gaat deze vlieger niet op.
Aangezien de meeste lezers en schrijvers op CX de leesoptie ‘vlak’ geselecteerd hebben (volgens mij ook een standaardinstelling) is het wellicht beter om toch even @[naam] te vermelden als je rechtstreeks op iemand anders reactie reageert.

Mien

maurick · 12 februari 2009 op 15:42

@ Mien,

En dat zit dan al bijna 6 jaar op deze site. Schaam je! Haha.

Maar ik kan je geruststellen, voortaan doe ik @(naam) vermelden bij mijn reacties op reacties 😉

Geef een antwoord