Vóórjaar

“Als je nou van die leuke gekleurde bollen in die gehaakte mandjes doet, nou dan kan het voorjaar zó beginnen”, schalt het uit de luidsprekers van mijn televisie. “Want we zijn nu wel helemaal klààr hoor, met die winter”, voegt de donkerharige schoonheid van het nationale klusprogramma er aan toe. Met haar zongebruinde huid kijkt ze vrolijk in de camera. Op de tafel in het gemetamorfoseerde huis wat in beeld komt, staan setjes gehaakte plantenmanden. Met bolvolk erin. Ergens in mijn hoofd ontstaat kortsluiting; mijn brein weigert simpelweg te bevestigen wat mijn ogen zojuist hebben geregistreerd.

Ik houd van het voorjaar. Maar niet in januari. Dan is het winter. Zo hoort het en zo moet het blijven. Bovendien is de winter hier nog niet eens begonnen. De kerst van 2011 had meer weg van een verlaat paasontbijt. Wanneer ik ’s morgens naar het werk fiets, word ik begeleid door vogelgekwetter. Normaal gesproken wordt de vogelvergadering pas geopend in april, net vóór het nationale nestenbouwfestival.

Eigenlijk vind ik het triest. De natuur lijkt van slag, net als de winkeliers. Ik lust helemaal geen pepernoten in augustus. Toch heeft de Zaanse grootgrutter het speculaasgoed dan al vaak in de schappen liggen. Bij Blokker hangt het rond Sint Maarten vol met versierde kerstballen en ander kersttuig. Toen ik in januari een setje swifferdoekjes wilde hebben, struikelde ik over felrood schreeuwerig Valentijnsspul, terwijl de kerstverlichting nagenoeg nog in de winkel hing.

Met een blauwe knie, een gekneusd ego en tot op het bot getergd verliet ik de huishoudboer, uiteraard zonder swifferdoekjes. Gelukkig zijn die dingen tegenwoordig ook bij de buurtsuper te koop. Aangezien ik toch een zakje aardappelen moest hebben voor mijn winterse zuurkoolstamppot –met draadjesvlees van het petroleumstel want dat kàn weer- heb ik daar gelijk ook maar een setje vloerendoekjes gescoord.

In januari eet ik winterkost. Stamppot, draadjesvlees, stoofpeertjes. Met het seizoen mee. Terwijl het deksel van mijn juspan haar eigen deuntje rammelt op het ritme van het petroleumstel en mijn huis zich vult met de winterse geuren van zuurkool en spek, snoep ik met een rood hoofd van de Valentijnschocolade, dat op zeer mysterieuze wijze in mijn boodschappentas terecht moet zijn gekomen.