“Tina, waar liggen de stropdassen?” klonk het luid en duidelijk door de supermarkt. Een jongen stond te blozen bij de kassa. Schichtig keek hij om zich heen of niemand het gehoord had, wat de caissière brulde. Hij schaamde zich tien meter de grond in. Ik leefde met hem mee, toen ik dat reclamefilmpje zag, nu jaren geleden en herinnerde me nog als de dag van gisteren dat ik aan de hand van mijn vader mijn eerste stropdas ging kopen en me net als die jongen doodgeneerde.
“Jongen,” sprak hij op een dag, “er begint haar te groeien op je bovenlip en je stem slaat over. Tijd voor een serieus gesprek van man tot man.” Hij aarzelde en leek verlegen. “Het is tijd voor een… stropdas.”
Even wist ik met de situatie geen raad. Over zoiets praat je toch niet met je vader! Zou hij in de gaten hebben, dat ik onder mijn matras de Wehkampcatalogus verstopte en me elke avond aan de waanzinnigste stropdassen verlekkerde? Het schaamrood steeg via mijn wenkbrauwen tot mijn kruin. Ik voelde me betrapt.
Hij keek me aan.
“Daar hoef je je niet voor te schamen jongen. Het hoort er gewoon bij als je groot wordt. Ik heb wat boekjes voor je, waar je maar eens in moet snuffelen om te zien wat er zoal te koop is. Zaterdag gaan we er samen één voor je halen.”

Het werd een prefab-geknoopt exemplaar. Een roodgroene schotse ruit met een elastiek in de nek.
“Dat is handig,” zei mijn vader. “Dat knopen is niks voor jou. Die twee linker handen heb je nu eenmaal van mij geërfd.” En hij had gelijk. Ik kon amper mijn veters strikken; laat staan een stropdas.
Bij dit eerste exemplaar is het gebleven. Ik heb hem één keer gedragen, toen we naar een familiefeest gingen. Mijn tantes begonnen te jubelen en raakten zo opgewonden dat ik al zo’n grote jongen was geworden met een echte stropdas. Het was me te genant. Op een onbewaakt ogenblik heb ik het elastiek aan flarden getrokken. Mijn vader raakte helemaal overstuur en werd gekalmeerd door mijn moeder, die zei, dat het gemakkelijk te repareren was. Thuis heb ik het ding meteen door de plee gespoeld, daarmee het risico voorkomend nog ooit door opgewonden ouwe tantes besprongen te worden.

We zijn intussen vijftien jaar verder. Sinds Pim Fortuyn kan er openlijk over stropdassen gepraat worden. Hij kwam er voor uit en koketteerde ermee. Het taboe is doorbroken. De Nederlandse politiek is sinds Fortuyn zo langzamerhand één grote strop. Links of rechts, het maakt niet uit. ‘Opknopen die handel’, lijkt het motto.

Over knopen gesproken. Hoe moet dat eigenlijk? Mijn vriendin heeft me uitgenodigd voor een galafeest van haar partij – niet de mijne – en ik mag geen strikje met elastiek. Het moet een stropdas zijn in de stijl Jan-Peter.
Kan iemand me helpen? Of moet ik riskeren dat mijn knappe vriendin me verlaat vanwege een verkeerd geknoopte das?
DAT zou pas een strop zijn!


17 reacties

Raindog · 16 juli 2005 op 11:24

Heel leuke column. Wel denk ik dat je je misschien ietsjes te veel uitgeput hebt in het leggen van allerlei knopen met zijdelings verwante onderwerpen. Overigens was die eerste (“Tina, was kosten die Kondome?”) wel heel erg leuk. Daarmee had je me bij het Wehkampstukje zelfs nog heel erg op het verkeerde been maar dat kan natuurlijk even makkelijk aan mezelf of Mosje liggen. Erg leuk gevonden. Wat de risico’s van het dragen van een stropdas betreft kan ik je geruststellen. Pas als je knappe vriendin je verlaat om wie je werkelijk bent heb je echt iets om nog eens over na te denken. Anderzijds, op een gala misstaat een stropdas absoluut niet en kan het de feestvreugde zelfs verhogen. Het oog wil ook wat, net zoals jij met je knappe vriendin. (Nu snap ik die toevoeging ineens ook maar dat terzijde. Jij ook?) Rest mij je de halve Windsor knoop aan te bevelen. Makkelijk en toch vol. Je vindt hem [url=http://www.noorlander.nl/stropdas/halvewindsor.htm]hier[/url]. Lukt dat niet kun je nog altijd voor het Claus-alternatief kiezen, de zijdelings verwante knoop die je in deze column even vergeten was.

😉

Domicela · 16 juli 2005 op 11:31

Las net een stukje met flair over mannen en tijdschriften. Verwacht onder de bedden van mijn zoons over een jaar of tien misschien een Playboy, een Penthouse, een – help me even hier, heb er niet zoveel verstand van – , maar de WEHKAMP?

Leuk gedaan.

Louise · 16 juli 2005 op 11:44

Dat vind ik nog eens stoer; hier binnenkomen op CX met een stukje over stropdassen! 😀
En daar dan ook nog iets vreselijk hilarisch van te maken.
Ik kijk nu al uit naar je volgende, al is het alleen al om het verrassingseffect 😉

Mosje · 16 juli 2005 op 12:17

Prachtig debuut Tjappie. Met plezier gelezen.
Die Wehkamp had ik ook onder m’n kussen liggen, maar niet vanwege de stropdassen. Stiekem verlekkerde ik mij aan de mooie meubelstukken.
😛

champagne · 16 juli 2005 op 12:37

Goed gelukt hoor, je debuut!
Heb genoten en daar heb ik geen Wehkamp voor nodig 😛

bert · 16 juli 2005 op 14:09

[quote]Het taboe is doorbroken.[/quote]
Volgens mij zijn stropdassen in Nederland nog steeds taboe.
Leuke column, welkom bij cx. 🙂

melady · 16 juli 2005 op 15:47

Ik heb in een knoop gelegen 😀
Een geweldige binnenkomer Tjaptjoy (hoe verzin je nou zo’n nick, maar dat terzijde)

Welkom bij onze CX familie.
Het is wel een klef zooitje maar daar kom je vanzelf achter. Of was je daar al achter en schrijf je al langer onder een andere nick?
Dat is hier n.l. erg ín. 🙂
Maar blijf schrijven hier, zie al uit naar je volgende!

sally · 16 juli 2005 op 18:28

Ik vind `m in één woord geweldig.

wie heeft je weten te strikken voor CX?

Benieuwd naar de volgende.

groet Sally

Troy · 16 juli 2005 op 20:01

Erg goed geschreven column. Ik heb een blauwe maandag bij de Bijenkorf gewerkt en was ook verplicht om een stropdas te dragen. Heb ik natuurlijk geweigerd. Vandaar die blauwe maandag 😉 En laat die vriendin van je zelf maar eens een dag in een stropdas rondlopen. Hoogstwaarschijnlijk zal ze je dan niet meer lastig vallen 😀

Grt Troy

pepe · 16 juli 2005 op 20:31

[quote]Het moet een stropdas zijn in de stijl Jan-Peter. [/quote]

Laat je toch niet strikken :-P, leuk geschreven en met plezier gelezen!

klungel · 16 juli 2005 op 22:43

Welkom!

Ik laat mijn strop altijd knopen door mijn vriendin 😛

Leuk stukje 🙂

KingArthur · 17 juli 2005 op 00:03

Wat een binnenkomer zeg. Ik heb erg gelachen. Ben eigenlijk nu al benieuwd naar je volgende stuk.

Dees · 17 juli 2005 op 00:07

😀 😀 Heel erg leuk geschreven! Hoe verzin je het 😀

Li · 17 juli 2005 op 12:16

😛 😛 😛
Zo lust ik nog wel een paar Tjaptjoy

Li

KawaSutra · 17 juli 2005 op 19:12

[quote]Over knopen gesproken. Hoe moet dat eigenlijk?[/quote]
Is dat een strikvraag?

Hartstikke leuke column. 😀

Ma3anne · 17 juli 2005 op 22:29

Leuke binnenkomer. Net als een paar anderen hier zeer benieuwd wat je nog meer te bieden hebt. 😀

WritersBlocq · 18 juli 2005 op 10:51

Gezellig dat je erbij bent Tjap, je eerste is goed gelukt. Vertel eens over de ontknoping van dat feest… je hebt je vriendin toch nog wel?

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder