Water en vuur

De werkweek in het ziekenhuis is afgesloten. Een week herfstvakantie in het vooruitzicht. In april van dit jaar al aangevraagd omdat ik in het voorjaar al voorzag dat de verbouwing niet zou zijn afgerond in de zomervakantie. Daarmee zou een weekje zon in de herfstvakantie meer dan welkom zijn. Zo gezegd, zo geregeld. Het was ook zo weer geannuleerd en ontregeld. Mijn lijstje is aan gort. Nee, we zijn niet klaar en nee, we gaan niet naar de zon. Wel zien we de koperen ploert vanachter (of van vóór zo u wilt) door onze schone vensters schijnen.

Ik zou willen gillen maar het helpt niet. De afgelopen weken liep ik rond met het humeur van een treurwilg en ik moet zeggen: ook dat hielp niet. De regen in de afgelopen weken daarentegen droeg ook niet bij aan een zonnig humeur. Het wordt steeds vochtiger in de schuur. Jassen, handdoeken en theedoeken die nat zijn geworden, drogen steeds lastiger. De wasdroger draait overuren. Daarentegen heeft mijn wasmachine haar taken geheel neergelegd.

Stiekem en in stilte huil ik soms maar een beetje. In het openbaar schreeuwen en gillen werkt niet. Het wordt al gauw ordinair. Dus grap ik grollend verder, mijn verdriet achter een brede grijns verbergend. Want wanneer ik zou vertellen hoe het echt gaat, dan gaan de sluizen open en breekt mijn water. En daar heb ik nu de tijd en de energie niet voor.

De herfstvakantie wordt dus een gedeeltelijke werkvakantie. Met twee verschillen ten opzichte van de zomervakantie. Ten eerste heb ik een duidelijke functieomschrijving gekregen: ik word kwastendame. De komende week zorg ik voor kleur op kozijnen, wanden en plafond. Daarnaast heeft deze handige betonbeeb dit keer enkele ontspanningsmomenten ingeregeld. Inclusief warmte, licht en gezelligheid.

Het mag dan een vochtige boel zijn in de woonschuur: de kachel geeft warmte en mijn voorraad kaarsjes zijn aangevuld.
Mijn vlam zal niet doven.