Zodra ik op het strand mijn shirtje uittrek om mijn wulpse lichaam zo min mogelijk zon te onthouden, zie ik de mensen staren. Vroeger zou ik mij gevleid hebben gevoeld en zou ik ondeugend terug hebben gestaard. Maar vandaag niet. Vandaag merk ik dat ouders hun kinderen bij mij vandaan willen houden, dat de kinderen zelf mij aankijken alsof ik de dochter van Satan ben en dat zelfs de honden van deze gezinnen liever tegen mij aan zouden plassen dan tegen me op rijden. Het is allemaal begonnen in die ene winkel, waar ik mijn rug liet bedekken met een kleurrijke feniks, een mythologisch wezen dat een wedergeboorte symboliseert. Een soort parallel voor de mentale wedergeboorte die ik op dit moment doormaak. De naalden doorboren mijn huid als een satéprikker die een blokje kaas perforeert op een verjaardagsfeestje. Beide brengen genot, de mijne wat langer dan de andere. De pijn valt in het niet bij het hypnotiserende geluid van de trillende naald. De naald die net iets harder trilt dan mijn handen dat deden op het moment van aanvang. Het voelt als een opera, een lange, zware, vaak pijnlijke ervaring die je rijker achter je laat dan je begon. Het maakt me gelukkig, ik vind het een ultiem genot dat ik mijzelf dit cadeau kan doen.

De mensen op het strand denken hier anders over. In eerste instantie voel ik me opgelaten, maar dit maakt al snel plaats voor verwondering. Hebben die mensen een zesde zintuig waardoor ze kunnen oordelen over mijn karakter door middel van mijn tattoo? Kunnen zij wat geleerden en paragnosten over de hele wereld niet kunnen maar wel zouden willen? Kunnen zij zien wat iemands karakter is op basis van een uiterlijk kenmerk? Wat zou dit ons een hoop drama kunnen schelen! Een keurige kantoor klerk die elke dag netjes zijn boterhammetjes smeert met kaas en jam kan worden gearresteerd op basis van een zwart stukje op zijn blanke huid dat boven zijn overhemd uitkomt op een onbewaakt moment. Waarschijnlijk zou hij een slechte daad hebben begaan in zijn latere leven, maar deze helden van de samenleving hebben ons gered!

Hulde aan deze ‘Oppervlakkigheids Commissie’, die ons behoedt van de slechterikken uit onze samenleving! Criminelen zijn vanaf nu vrij om te gaan waar ze willen, om te doen wat ze willen. Zij mogen zich vergrijpen aan iedereen en alles, zij mogen mensen verwonden en vermoorden met en zonder enige reden zolang zij hun huid maar niet versieren met willekeurige plaatjes en teksten. Wat zal de wereld een fijne en veilige plaats worden om te leven.

Categorieën: Maatschappij

9 reacties

DACS1973 · 17 april 2011 op 21:54

De statéprikker en de opera-ervaring vind ik leuk gevonden.

Over het betoog: anderen op hun uiterlijk beoordelen, dat is natuurlijk niet goed, maar wel menselijk. En soms zelfs noodzakelijk. Onwillekeurig lees ik in je verhaal ook dat de ik-figuur, door haar tatoeage en de ervaring van het zetten daarvan zich nogal, hoe moet ik het zeggen, verheven voelt boven al die saaie burgermannetjes – en vrouwtjes die zoiets niet durven.

Jammer van de taalfoutjes hier en daar.

phoebe · 18 april 2011 op 09:05

Dat verheven voelen is absoluut niet zo hoor DACS! Ik baal gewoon van mensen die niet door een uiterlijk kenmerk kunnen kijken om te zien hoe een persoon echt is…

Ik heb de spellingcheck erover heen gegooid en hem echt 4 x doorgelezen….waar zitten de foutjes?

arta · 18 april 2011 op 16:33

Ik lees hier ook een stukje onzekerheid uit van jouzelf, Phoebe. Kijken naar iemand met een uitzonderlijk uiterlijk kenmerk is niet persé veroordelen, maar kan ook bewonderend, verwonderd, etc. bedoeld zijn…

DACS1973 · 18 april 2011 op 16:41

[quote]Ik heb de spellingcheck erover heen gegooid en hem echt 4 x doorgelezen….waar zitten de foutjes?[/quote]
Oppervlakkigheids Commissie zou eigenlijk één woord moeten zijn. Het is behoeden voor ipv behoeden van. En het meervoud van slechterik is slechteriken, met 1 k.

Allemaal geneuzel op de vierkante centimeter, ik geef het grif toe.

LouisP · 18 april 2011 op 18:34

Arta schreef:”Kijken naar iemand met een uitzonderlijk uiterlijk kenmerk is niet persé veroordelen, maar kan ook bewonderend, verwonderd, etc. bedoeld zijn…”
Mee eens.

Het begin vind ik bet wel goed en intrigeert me. Maar de laatste twee alinea’s zijn behoorlijk kortzichtig. Kort door de bocht..

sylvia1 · 18 april 2011 op 21:35

Kijken mensen echt nog zo op van een tattoeage? We waren laatst in een zwembad en ik had echt het idee dat ik de enige was zonder tattoo.

DACS1973 · 18 april 2011 op 21:46

Inderdaad, ik krijg soms ook het gevoel dat tegenwoordig bijna iedereen er eentje heeft.

kawagtr · 19 april 2011 op 08:50

Goede morgen Phoebe.
Ik denk wel dat mensen een oordeel hebben over tattoo’s en heb daar geen moeite mee. Zelf heb ik er ook een paar en ken de blikken die mij toegeworpen worden. Maar ik doe het zelf ook. Het gaat er ook om wat voor tattoo’s denk ik. Je hebt hele mooie bloemen en hele lelijke doodskoppen. Dat vraagt ook al weer om hele andere beoordelingen. Wel een leuk stukje hoor. Groetjes
Jan

Dees · 19 april 2011 op 10:24

Als echt je hele rug ermee bedekt is zou ik wel kijken hoor! Maar de gedachten die je anderen toedicht zeggen misschien toch meer over jouw zorgen daaromtrent, dan over wat mensen werkelijk denken. En zelfs als, een beetje feniks vlamt daar zo weer overheen 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder