“Houston, we have a problem. Ana has finally crashed and burned.” Yep, dit is de grote gebeurtenis. Ana breekt. In 3.678.541 stukjes. Na weken in shock verkeerd te hebben, na bedenken hoe erg ze hem mist, hoe kwaad ze is, hoe intens verdrietig en hoeveel ze nog steeds van hem houdt, breken eindelijk de stuwdammen die haar hart en traanbuizen doen overstromen. De druppels vormden eerst een plasje, het plasje een poel en de poel uiteindelijk het stuwmeer waar de dammen niet sterk genoeg van bleken. ‘When it rains, it pours’ en hield niet op. Ana voelt zich alsof er iemand met een botte nagelvijl haar hart uit haar lijf aan het snijden is. Tergend langzaam en extreem pijnlijk, waarna een leger indianen er als bonus nog even vrolijk de regendans op doet. En met elke pijnlijke snik, denkt ze alleen maar “Waarom? Waarom? Waarom? Wat heb ik gedaan dat ik dit verdien? Wie is deze man, waar ik zoveel jaar zoveel van gehouden heb? Wie is deze klootzak zonder kloten? Wie is deze man zonder ruggegraat? Wie is dit weekdier? Wil iemand me knijpen? Hier lees je toch alleen maar over? Dit zie je toch alleen in films? En wat nou, hij houdt nog van me en hij wil me niet kwijt? Andere mannen nemen een bosje bloemen mee, als ze van hun vrouw houden! Hij weet niet wat houden van is. Hij zou Liefde niet herkennen, al zou hij er op klaarlichte dag midden op straat door op z’n bek geslagen worden! Hij zou Liefde compleet neersabelen, in de veronderstelling dat hij beroofd werd.”

Het schreeuwen wordt minder, de tranen komen niet meer zo overvloedig, haar temperatuur begint weer een beetje te zakken, de zwarte vlek voor haar ogen verdwijnt en de rode razernij zwakt af. Misschien had ze het kunnen weten; hij was tenslotte piloot en wel erg vaak lange tijd van huis. Misschien had ze meer haar best moeten doen, om hem bij haar te houden.
Misschien, misschien, misschien…

Volledig uitgeput en leeggezogen van elke emotie, pakt Ana stoffer en blik en begint de 3.678.541 stukjes bij elkaar te vegen. Daar kijkt ze morgen wel naar. Nu moet ze eerst verzinnen wat haar drie kinderen zo te eten zullen krijgen.

Ana is kalm geworden. Ze maakt zichzelf geen verwijten meer. Voordat ze met het eten aan de slag gaat pakt ze een foto van haar man en steekt ‘em in de fik. Bang dat iemand haar misschien zal horen, mompelt ze zachtjes;
“May you burn in hell, met je Braziliaanse vrouw en kinderen er bij.”

Categorieën: Liefde

10 reacties

Avatar

arta · 15 oktober 2007 op 08:09

Mooie antiliefde-column, Beryl!
Heel realistisch beschreven.
🙂

Avatar

SIMBA · 15 oktober 2007 op 08:21

Wow! Lekker vlot geschreven!

Avatar

lisa-marie · 15 oktober 2007 op 08:57

Prachtig 🙂

Avatar

Mosje · 15 oktober 2007 op 09:27

Zo is dat, naar de hel met die liefde!

Avatar

pally · 15 oktober 2007 op 09:32

Heel origineel geschreven, deze anti-liefdecolumn, Beryl. Vooral door de overdrijving, die het komisch maakt. Maar de wrangheid dringt er onmiskenbaar toch ook doorheen en het realisme.

Het enige kleine minpuntje vind ik dat het net te veel engelse tekst bevat, onder andere de titel. Dat voegt voor mij niks toe.

Een heel bijzondere column, evengoed! :wave:

groet van Pally

Avatar

Beryl · 15 oktober 2007 op 10:10

Grappig dat je er over begint Pally; heb namelijk erg lang getwijfeld over het Engels en (m.n over de titel). Probleem is dat het allemaal nét ff wat lekkerder bekt, dan in het Nederlands… Uiteindelijk dus toch besloten, om het niet te vertalen. Maar ik zal er op letten, dank je!

Arta: Tja, we hebben allemaal wel eens een gebroken hart gehad, toch? 😉
Simba, Lisa-Marie & Mosje (en uiteraard Pally en Arta), bedankt voor de leuke reacties!

Groetjes,
Beryl

Avatar

Ineke · 15 oktober 2007 op 10:12

Topverhaal :wave: …

Avatar

DriekOplopers · 15 oktober 2007 op 11:23

Heel behoorlijk geschreven verhaal, dat de lezer toch ook met vragen laat zitten. “Wist de hoofdpersoon al langer van die Braziliaanse?” “Was zij zijn buitenvrouw?” “Wie is de vader van haar kinderen?”

Daar hou ik van, vragen vragen vragen!

Avatar

Troy · 16 oktober 2007 op 10:29

Zo te lezen heb jij vaker geschreven. Ik vond ’em opvallend goed, dus toch nog even deze snelle reactie van mij.

Avatar

DreamOn · 16 oktober 2007 op 20:33

Goed geschreven, heel wrang en bitter! En bij mij roept het geen vragen op. Nee hoor, de tekst is geheel duidelijk.

Mooie column, Beryl!

Groetjes DO.

Geef een antwoord