Wild verhaal (Ontsnapping uit Duitse handen)

Dit gaat over wat mijn vader heeft mee gemaakt tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog.

Zoals vele jonge mannen was mijn vader verplicht te werk gesteld in Duitsland. Toen de oorlog op zijn einde begon te lopen werd hij dagelijks samen met nog een paar andere dwangarbeiders onder begeleiding van een Duitse sergeant afgemarcheerd naar een bunker en vandaar gingen ze dan uiteindelijk naar hun overnachtingsplaats.

Kennelijk was die bunker een soort verzamelplaats.

Nou was het zo dat die Duitser de dwangarbeiders altijd in de zelfde hoek van de ruimte liet staan en hij zelf altijd de tegenover liggende hoek nam.
Ik denk dat hij de mannen op die manier het beste in de gaten kon houden.
Maar op een gegeven dag zegt die sergeant dat de dwangarbeiders in de hoek moeten gaan staan waar hij altijd staat en dat hij nu vandaag in hun hoek zal staan.

Uitgerekend op die dag valt er een bom op de bunker. Die bom valt op de hoek waar de dwangarbeiders altijd stonden maar waar nu die Duitser staat.
Dus die man is dood en de mannen leven nog; mijn vader grist nog het brood weg van de dode Duitser en gaat er vandoor met de anderen.

Dit alles speelt zich af nabij Saarbrücken; vlak bij Frankrijk waar de Amerikanen zijn.
En die vinden hem dan ook op een moment dat mijn vader denkt dat hij het niet meer zal redden door uitputting want hij heeft hongeroedeem.
“Laat mij maar liggen,” zegt hij maar de Amerikanen antwoorden:”We’re gonna fix you up Joe.”

Ze nemen hem mee naar Reims; daar is een kamp waar Duitse soldaten worden bewaakt die krijgsgevangen zijn genomen. Na de Duitse overgave zal het kamp ook dienen als doorvoerplaats voor gedemobiliseerde Amerikaanse soldaten.
Mijn vader werkt daar in de keuken.

De overgave van Duitsland aan de geallieerde strijdkrachten vind plaats in een kleine school in Reims en mijn vader had nog een foto waarop hij marcheert tijdens een parade; de Nederlandse vlag dragend.

Sinds de oorlog was hij er nooit meer geweest en ik vond het zeer apart om samen met hem in 2000 daar rond te mogen lopen.

Dat zet je dan toch weer aan het denken; wat nou als…