Een mens kan rare sprongen maken met zijn gedachten door van de hak op de tak springen. Ik kwam bijvoorbeeld net thuis van het ziekenhuis waar ik bloed had laten prikken en daarvoor nuchter op het matje moest komen. Als ik mijn buurvrouw op de terugweg was tegengekomen dan had ik haar ter plekke opgegeten, zo’n trek had ik. Dit om even aan te geven hoe erg het met mij gesteld was, qua honger. Thuisgekomen zet ik eerst de koffiepot aan, ondertussen beboterde ik 2 plakken Kandijkoek en at deze vredig op. Geduldig murmelde ik op mijn koek en wachtte tot de koffie doorgelopen was.

Wat in me voer weet ik niet maar al kauwend keek ik naar mijn plafonnetje en zag in de hoek een gebakken aardappel hangen en boven mijn kooktoestel een afdruk van die bal gehakt die destijds niet in de pan wilde blijven liggen en het plafond raakte. Eigenlijk best wel eens tijd voor een kwastje witkalk, meende ik. Nu stond er ergens nog een pot met die zooi, herinnerde ik mij. Dus tijgerde ik als een soort malle Pietje door mijn kasten en vond waarachtig die bak witkalk met nog 2 nieuwe rollers. Niets stond mij dus nog in de weg.

Een lampje hier en een gordijntje daar haalde ik weg en roerde al fluitend door de witkalk. Eerst met een kwast de randen van het plafond goed insmeren en dan met de roller de grotere stukken bestrijken. In de hoek bij de gootsteen en het galerijraam moet je bijna achterstebuiten een spagaat maken om alle hoeken te kunnen bereiken. Net toen ik met mijn smoel tegen het raam geplakt de uiterste hoek bereikte kwam buurvrouw voorbij. Haaaaa Peet, zo zo ben je aan het witten? Buurvrouw onderscheidt zich door haar scherpe waarnemingsvermogen. Nee zei ik, ik ben een kip aan het vangen voor het avondmaal. Haar gezicht betrok en ze foeterde: als jij ooit eens normaal wordt dan wordt je van blijdschap weer gek! Weg was ze en ik lachte me een kriek.

Binnen de kortste keren was het karwei gedaan en omdat ik aardig in de stemming was zette ik mijn trap in de gang bij de voordeur om ook het halletje gelijk mee te witten. Als ik eenmaal op gang ben dan ben ik niet meer te stoppen. Toen ik mij had gepositioneerd en de roller heen en weer liet gaan ging de deurbel. Gloeiende-gloeiende …. Trappie af, trappie het gangetje uit gepleurd, deur opengemaakt en …… daar staat buurvrouw te glimmen. Ik kom eens even kijken hoe het eruit gaat zien bij je. Ja zei ik chagrijnig, en daar wacht je dan mee tot ik de deur gebarricadeerd heb? Ohw Peet maar dat doe je snel en accuraat zie ik, lulde ze er overheen. Wil je dat bij mij ook komen doen? NEE buufje brulde ik, dit vind ik al erg genoeg; als ik klaar ben is de week voorbij en ga ik weer aan de arbeid. De volgende keer als ik moet witten ga ik wel verhuizen naar een huis dat pas is gewit.

Als jij nu even je halletje afmaak dan zet ik thee voor ons, goed? Hier kon ik niet tegenop, tegen zoveel aardigheid en liet haar maar begaan. Samen dronken wij thee en keuvelde wat over koeien en kalveren. Toen begon ze: ga je eerst wassen Peet, je zit onder de kalk. En kijk je handen eens en op je sokken; dat loop je overal heen. Buufje, het was even gezellig maar nu opgedonderd want ik moet nog meer doen. Kakelend van de lach liep ze naar buiten en zwaaide nog even. Ze kan wel goed incasseren moet ik haar nageven.

Nu de hal is gewit steekt de woonkamer er wel erg bij af maar dat is een lap van 9 bij 4 meter. Ik denk dat ik de woonkamer volgend jaar dinsdag maar doe, na de kerst en zo. Want al die tering kaarsies blakeren de boel toch weer zwart. Ja, soms denk ik echt na.

Categorieën: Verhalen

7 reacties

SIMBA · 30 oktober 2006 op 14:34

Als jij nu even je halletje afmaak dan ……

ik neem aan dat “afmaak” in dit geval spreektaal is 🙂

Een kei-leuke column! Ik heb ook een hekel aan witten of verven in wat voor kleur dan ook.

arta · 30 oktober 2006 op 15:45

Heb weer enorm genoten van je stukje!!
Hilarisch geschreven!
🙂

senahponex · 30 oktober 2006 op 15:58

een rembrandje 😀

Estrella · 30 oktober 2006 op 18:12

Ah, waarom maakte mijn ex er altijd zo’n drama van als er gewit moest worden en klinkt het bij jou zo makkelijk???
Genietbaar genoten van je stukje! 😀

Li · 30 oktober 2006 op 22:12

[quote]Wat in me voer weet ik niet maar al kauwend keek ik naar mijn plafonnetje [/quote]

Dat heb ik nu ook Peet!
Op de gekste plaatsen en momenten ontdek ik plotsklaps dat het plafond gewit moet worden 😀

Li

pally · 30 oktober 2006 op 22:24

[quote]Nee, ik ben een kip aan ’t vangen voor mijn avondmaal[/quote]Ha, Ha

Geestig stukje, leuk geschreven.

KawaSutra · 30 oktober 2006 op 23:18

Ontwapenend stukje over zaken waar ik me altijd heel druk over kan maken. Maar vanaf nu niet meer. 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder