Zijn laatste reis

Met volle teugen neem ik de schoonheid van mijn omgeving in me op. Ik overwin mijn angst voor hoogtes omdat mijn nieuwsgierigheid het wint van de honger die ik voel om alles te kunnen zien. Het voelt of ik deel uitmaak van het geheel en als de zon voorzichtig achter de bergen vandaan komt om haar warmte over dit mooie land te verspreiden, stokt mijn adem bij het zien van alle prachtige kleuren die ontstaan door haar beroering. Langzaam verwarmt de lucht om mij heen en brengt de zon haar warmte, zoals dat hoort op een dag als deze in juli. Het had zo mooi kunnen zijn, maar ik weet dat het afscheid zal volgen. Afscheid van een prachtig land en de warmte waarmee we werden ontvangen. De zon broeit op mijn huid als zij haar hoogtepunt bereikt. Tot diep van binnen dringt het door en voel ik dat deze broeierigheid zich opstapelt om zich uiteindelijk te ontwikkelen tot een zomerse onweersbui. De lucht is nog strak blauw, maar van binnen groeit de spanning. De schattige dorpjes en landweggetjes laten we achter ons, zodra we de route du soleil bereiken en geleidelijk aan veranderd het landschap. De heuvels worden vlakker en de kleuren minder intens. Het wordt steeds moeilijker om me te concentreren op mijn omgeving omdat ik me leeg voel van binnen. Het is de stilte voor de storm.

We naderen onze eindbestemming en de wolken pakken samen. Diep van binnen voel ik de wind aanwakkeren als het slechte nieuws mij bereikt. Een korte storm; een windhoos. Tranen volgen als een zomerse bui en maken mijn gezicht nat. We hebben afscheid genomen van het mooie landschap, maar zijn te laat voor het afscheid waarnaar we onderweg waren.

Als mijn tranen op zijn, rijden we verder en bereiken de grens. Hier worden we verwelkomt door de regen die al die tijd boven ons dreigde. De grote druppels koelen mijn huid af en ik voel alle opgespaarde warmte van de afgelopen dagen uit mijn lichaam wegstromen.

Zo heb ik niet alleen afscheid genomen van een prachtig land, maar ook van mijn vader…