Ik raap een kastanje van de grond. Hij loopt naast me en pakt mijn hand. ‘Hoe is het met je?’, vraagt hij mij. ‘Goed. Ik heb het ontzettend druk, maar dat is wel allemaal leuke drukte.’, antwoord ik. ‘En de liefde?’. ‘Tja’, zeg ik lachend, ‘de liefde… Je kent me toch. Ben daar gewoon niet zo goed in’. Hij knikt begrijpend terwijl hij met zijn wijsvinger zijn bril op zijn neus duwt. ‘Te veel leuke mannen, te weinig tijd. En altijd maar bezig met die carrière van je’. ‘Zoiets’, zeg ik glimlachend. Gek eigenlijk. Het komt juist door hem dat ik mij volledig ben gaan richten op mijn carrière. Onafhankelijk en zelfstandig, waren zijn sleutelwoorden altijd. Zo lopen we een tijdje samen, hand in hand, terwijl we de bladeren op de grond voor ons uitschoppen. Hij sloft nog steeds; deed hij vroeger al. Zijn hele postuur is hetzelfde gebleven, alsof hij geen jaar ouder is geworden. En dat pak heeft hij nu ook al jaren. Zelfs de stropdas is onveranderd. Ik ben wel ouder geworden. Rimpeltjes beginnen mijn gezicht te tekenen en mijn handen zijn ook niet meer die van een twintigjarige. Ach, hij ziet dat niet. Daar let hij niet op; deed hij vroeger al niet.

Ik omklem zijn hand nog wat steviger. Grote, sterke handen; echte mannenhanden. Wat is hij eigenlijk lang?, bedenk ik me ineens. De laatste keer dat ik hem gezien heb, zat hij alleen maar in zijn stoel en staarde wat voor zich uit.
Het begint te regenen en kleine druppeltjes bedekken zijn brillenglazen. ‘Daarom wilde ik nooit een bril’, zeg ik, ‘vanwege de regendruppels’. ‘Hahahahaha!’ lacht hij hardop. ‘Jij wilde geen bril, omdat dat niet hip was’. Ik kijk hem ondeugend aan en lach. ‘Zullen we dat liedje van kinderen voor kinderen zingen?, vraag ik hem. ‘Je weet wel, die ene…
“Met één been op de stoep en één been in de goot. En als ik dat niet doe, dan ben ik morgen dood. Ik kan er niks aan doen. Ik baal er erg van. Ik weet alleen maar dat ik het niet laten kan”.
Hij volgt en samen zingen we het liedje luidkeels, terwijl we ieder met één been op de stoep, en één been in de goot lopen. ‘Dat is lang geleden’, roept hij lachend. ‘Het voelt als de dag van gisteren’, roep ik terug terwijl ik door blijf lopen op het ritme van het liedje.

De wind neemt toe en ik ril eventjes van de kou. Hij knielt voor mij neer en ritst mijn jas tot bovenaan dicht. Een dubbele knoop in mijn sjaal en twee grote handen die over mijn rug wrijven laten de kou verdwijnen, net als vroeger. Ik kijk omhoog en zie de wolken met een enorme snelheid aan ons voorbij gaan. ‘Zo snel kan het gaan’, fluister ik zacht. Wanneer ik weer naar beneden kijk, zie ik dat hij verdwijnt. Zijn hand verlaat de mijne, niet langer zijn warme adem op mijn gezicht en de kou keert terug in mij.

Ik ga zitten op de stoep en bel naar huis. ‘Hey mam! Met mij. Hoe is het met papa?’. ‘Oh kind! De Multiple Sclerose verteert hem. Al weken zit hij in zijn stoel en staart hij voor zich uit. Vanochtend moest de wijkverpleegkundige hem ineens zijn pak aan doen met die jaren oude stropdas. Was wel zijn favoriete combinatie, weet je nog? Meisje, ik denk niet dat het nog lang duurt’, en ze probeert een snik te bedwingen. ‘Ik denk het ook niet mama. Ik denk ook niet dat papa nog lang bij ons zal zijn’.

Ik schrik op van een windvlaag. Mijn sjaal schiet van mijn schouders en wordt gedragen door de wind, meters verder. Op dat moment weet ik dat mijn vader ons heeft losgelaten…

Categorieën: Verhalen

11 reacties

Avatar

lagarto · 7 november 2007 op 07:54

Ineke,
Wauw, door dit verhaal voelde ik de haren op mijn kop rechtop gaan staan…..terwijl ik hem pas heb kaalgeschoren. Dat was gek. Hoe doe je dat?
Ik vind hem super, brok in mijn keel zo mooi. Petje af. Geen kritische opmerking..helaas..Haha.
Groeten Lagarto.

Avatar

pepe · 7 november 2007 op 08:08

Heel mooi geschreven en dit liedje is heel bijzonder voor vele mensen.

[url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=5599]Met een been op de stoep…[/url] schreef ik lang geleden hier. Een beetje anders, maar ook wel loslaten.

Avatar

SIMBA · 7 november 2007 op 08:20

Heel mooi geschreven Ineke. MS is een rotziekte!

Avatar

lisa-marie · 7 november 2007 op 08:58

Het raakt mij juist doordat je van die dingen van alledag in je column verweeft. Dat zijn nou juist die dingen die we later zo gaan waarderen.
Met veel plezier gelezen.

Avatar

Ineke · 7 november 2007 op 11:07

@Lagarto: Dank je voor het mooie compliment. En geen kritische opmerking? Bijna jammer, want kritiek is altijd welkom!

@Pepe: Eén been op de stoep en één been in de goot… Voor mij een favoriet Kinderen-Voor-Kinderen nummer dat ik vroeger ook echt zong (stiekem nog wel eens). In deze context inderdaad symbolisch bedoeld. Midden in het leven staan (op de stoep) en tegelijkertijd zien dat het leven losgelaten moet worden (in de goot).

@Lisa-Marie: Wat fijn dat je een opmerking maakt over de alledaagse dingen. Dat is namelijk echt het enige dat je bij blijft; de liedjes die je vroeger zong, de zondagse wandelingen in het bos, dik aangekleed worden als je het koud hebt, jouw hand die verdrinkt in de hand van je vader e.d.

Avatar

Beryl · 7 november 2007 op 11:54

Kippevel en brok in de keel…
:wave:

Avatar

Dees · 7 november 2007 op 12:06

Kippenvel inderdaad. Mooi. E

en kleine tip, de overgang tussen je beeld en het telefoontje had iets soepeler gekund, ik vond het net een te abrupte draai, if you know what I mean..

Avatar

arta · 7 november 2007 op 12:21

Erg mooi beschreven.
Knap ook, hoe je de lezer na enkele zinnen al laat weten dat het om je vader gaat, zonder het te benoemen.
Sterkte! 🙂

Avatar

lagarto · 7 november 2007 op 18:45

Nou..Ineke, als je dan graag kritiek wilt..via deze (want deze is en blijft goed) over je andere schrijfsels waar mannen in voor komen. In deze schrijf je voor de eerste keer normaal over een man…Doei Lagarto.

Avatar

Ineke · 7 november 2007 op 20:11

Tja Lagarto, ik ben nu weer in de fase dat ik alle mannen leuk vind 😆 …
Even voor de duidelijkheid overigens, aan iedereen die dit leest, mijn vader is niet overleden. Dit verhaal is uiteraard gebaseerd op mijn eigen belevingen en ervaringen, maar ook deels fictie.

Avatar

KawaSutra · 7 november 2007 op 22:27

Helemaal perfect! Prachtige opbouw met die fictieve wandeling waarin je heel subtiel toewerkt naar het definitieve afscheid.

Geef een antwoord