Het interesseert me momenteel werkelijk geen zier, dat de rest van de wereld zich druk lijkt te maken om de ophanging van Sadam of hoeveel vuurwerkslachtoffers er dit jaar weer zijn gevallen. Vriendinnen in crisis moeten nog een weekje wachten op troostende woorden en advies en Sonja Bakker heb ik even achter slot en grendel gezet.
Het is Wendy-time! Normaal gesproken voel ik me knap ellendig in deze tijd van het jaar. Ik moet altijd een extra tandje bijzetten om niet in een winterdepressie te geraken. Als ik pech heb, begint het al in oktober en eindigt het pas in februari met als cliché-dieptepunt, de donkere dagen rond kerst. Ook dit jaar leek de winterblues zijn intrede weer te maken. Ik had geluk, het was al november. Maar ergens tussen een weekendje Maastricht begin december en de kerstdagen kwam er een omschakeling. Ik betrapte mezelf op een glimlach, terwijl ik in de ijzige kou de lucht opsnoof en mijn muts rechttrok. Zeker tien minuten lang heb ik me daarna afgevraagd wat er net gebeurd was. “Ben ik ziek? Of gek geworden? Zit er iemand anders in mijn velletje?” Ik besloot er mezelf maar aan toe te geven. Zo erg kon het toch niet zijn om te genieten van een donkere, grijze, natte winter?

Op de radio hoorde ik dat Nederlanders met Oud en Nieuw vooral terug blijken te kijken naar het afgelopen jaar, terwijl andere culturen deze dagen juist aangrijpen om vooruit te kijken. Ik wilde mijn goede gevoel vasthouden en besloot maar eens niet mee te doen met de Nederlandse cultuur. Geen zin om terug te kijken, maar eigenlijk ook niet om vooruit te kijken. Als ik me zou hebben bedacht wat er allemaal nog staat te gebeuren in 2007, zou dat voldoende reden zijn geweest om weer in de stress te schieten, maar ik had eindelijk het knopje gevonden. Het knopje wat het verleden en de toekomst uitschakelt en me alleen maar in het ‘nu’ deed leven.

Ik heb nog een week vakantie en het knopje staat nog steeds ingeschakeld. Ik weet dat ik vandaag of morgen toch echt weer na zal moeten gaan denken over bepaalde dingen. We hebben nog een huis te bouwen en nog een te verkopen. Ik moet weer aan het werk, mijn dochter weer naar school. Maar zolang ik nog vakantie heb en zolang ik me wonderbaarlijk goed voel voor de tijd van het jaar, geniet ik er nog even van op zeer egoïstische wijze. De rest van de wereld kan me namelijk gestolen worden. Het enige waar ik me druk om maak is welke idioot bepaald heeft dat de legging voor de man ‘hip’ is komende zomer. Moet je nagaan…

Nee, het is januari en ik heb niks de zeuren, niks te klagen en niks te zeiken. Heerlijk!


9 reacties

arta · 7 januari 2007 op 17:18

Heerlijk! Gelijk heb je!
Ik hoop dat je er tot minstens de volgende winter van kan genieten!
Leuke column!
🙂

DriekOplopers · 7 januari 2007 op 17:25

Heeeeee, Wendy, waar heb jij al die tijd gezeten. Wat fijn om eindelijk weer eens wat van je te lezen!

Fijne column, een echte “Wendy”. Qua vooruit kijken: er is geen groter leed dan het leed dat men vreest. Ik stel je gerust: ondanks alle modetips geen legging voor Driek!

En nu weer vaker schrijven, jij!!!

Driek :kus:

DreamOn · 7 januari 2007 op 17:50

Wat een leuke, gezellige column! Ik zou er bijna vrolijk van worden op deze sombere dag… 🙂

SIMBA · 7 januari 2007 op 20:15

Lekker positief! Mag ik je bellen als ik in een dip begin te raken??? 🙂

pally · 7 januari 2007 op 22:04

Sterke positieve column, maling aan de wereld, kiezen voor het nu!
Lekker doorgaan zo, Wendy! 🙂

groet van Pally

KingArthur · 8 januari 2007 op 12:51

Er is niks mis mee om ook eens aan jezelf te denken. Geniet van je vakantie (maar die zal mogelijk wel voorbij zijn) Dus ik hoop dat je dit gevoel in ieder geval tijdens je vakantie hebt kunnen vasthouden.

pepe · 8 januari 2007 op 20:50

Morgen 14/15 graden, dus bijna tropisch, misschien helpt dat ook nog wel 😉

Li · 8 januari 2007 op 21:27

Elke dag een beetje meer licht is weer een stapje vooruit. 🙂

Li

Bitchy · 10 januari 2007 op 08:47

Je mag af en toe bij mij komen schijnen 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder