In een leeg huis, moederziel alleen met als enig gezelschap mijn eigen muziek en boeken, is het leven zo kil, zo ellendig kil, dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet. De harde werkelijkheid dondert over me heen en jaagt me de stuipen op het lijf. Er ligt geen rooskleurig vooruitzicht in het verschiet. Dat stemt me in en in triest. Ik zit nog vol met wroeging, twijfel, frustratie en verdriet. De gebeurtenissen van de laatste tijd zijn te snel op me afgekomen. Alles zit tegen. Het heden, de toekomst. Het houdt maar niet op. Er zit geen regelmaat meer in mijn leven. Alle pogingen om verder te komen, liepen uit op niks. Ik ben alleen en zonder uitzicht.

Is dit nou waar ik op heb zitten wachten? Het maakt me onzeker. Het maakt me een getekend mens, een uitzichtloos geval. Wat kan ik er nog meer over zeggen? Mijn toekomst is versmolten tot een kier in de dichte gordijnen. Moet ik me soms losrukken van het leven waaraan ik vastgebonden zit, het dak opklimmen en uitschreeuwen dat het zo niet langer kan? Het lijkt erop. Alles wat ik doe, is dweilen met de kraan open. Mijn zwerftocht buiten de gebaande paden begint meer en meer te lijken op een gevecht om het hoofd boven water te houden.

Hoe verlammend dat ook is, ik mag daar geen genoegen mee nemen. Dat hebben ze mij bij de opname verteld. ‘Je leven is nog lang niet vol, nog lang niet geleefd’. Ik moet dus verder, maar ik kan niet verder. Al die tegenspoed moet nog verwerkt worden. De tijd zal me leren hoe dat gaat.

Om me uit de greep van de tweestrijd te kunnen persen, ga ik maar eens naar het activiteitencentrum van het GGZ. Het is nog vrij rustig in de kantine. Rond de biljarttafel schuifelen drie mannen, hun keus in aanslag voor de volgende beurt. Aan een tafel zit een mevrouw die ik eerder gezien heb bij een opname. Bij de bar bestel ik koffie. Ik loop naar het tafeltje waar ze zit en schuif een stoel bij. We raken aan de praat. We spreken dezelfde taal, ook haar doet het leven zeer. Even lijkt de wereld een beetje normaal.


9 reacties

Avatar

arta · 28 augustus 2012 op 14:49

Heftig, DrBlues…
Kracht en sterkte wens ik je toe, wijsheid ook. Een negatieve spiraal weer op het noorden richten, is zwaarder dan men kan vermoeden.

Avatar

Yfs · 28 augustus 2012 op 17:30

Altijd lastig om in te schatten of het om een eigen verhaal gaat of niet. Ik voorkom dan liever dat mijn woorden overal op slaan behalve op de werkelijkheid. Als het om gissen gaat kunnen woorden misplaatst zijn en is zwijgen gepaster. Het is in ieder geval behoorlijk aangrijpend geschreven.

Avatar

lisa-marie · 28 augustus 2012 op 19:25

[quote] Even lijkt de wereld een beetje normaal[/quote]
kippenvel…

Avatar

pally · 29 augustus 2012 op 10:49

Het klinkt zeker alsof het over jezelf gaat, daar ga ik van uit. Het is een triest stukje. Maar er lijken ook lichtpuntjes: de ontmoeting met een gelijke en het feit dat je er over schrijft en publiceert. Mocht het niet over jezelf gaan, dan is het feit dat het wel zo voelt een groot compliment,

groet van pally

Avatar

Libelle · 29 augustus 2012 op 10:56

Jouw gehele oeuvre is rijk gevuld met diepzinnige, levensbeschouwelijke inkijkjes en analyses. Niet onverdienstelijk in mijn ogen.
Mijn borrelnootjes rollen ook de convectorput in, de laatste tijd, en dan is het fijn daar iemand te treffen die ze ook zoekt.

Avatar

Sagita · 29 augustus 2012 op 11:09

Een mooi en indringend weergegeven stemming van iemand die het leven althans op dat moment niet zit zitten.

Onder in een dal, omsloten door hoge bergen is het uitzicht eng en bekrompen. De berg op DokterBlues!

Avatar

Harrie · 29 augustus 2012 op 19:59

Zware kost. Maar ik denk altijd maar, uit chaos groei je. Dat biedt troost. Thmumbs up.

Avatar

WritersBlocq · 29 augustus 2012 op 21:54

Sterk en krachtig geschreven stuk, en dat is op zichzelf al knap vind ik – zéker als het om een moeilijke situatie gaat die je zo mooi aangeeft aan de lezer.

Opvallend altijd, dat bij dit soort ‘ellende-dingen’ mensen willen weten of het van jouzelf is, of niet. Het doet er voor mij niet toe. Ik wens je sowieso het beste en sterkte, en weet dat ergens in de wereld iemand met iets dergelijks kampt. Dat is al ‘echt’ genoeg, maar dat geldt voor mij.

Avatar

Jip · 30 augustus 2012 op 14:18

Lieve dokterblues zal ik een poosje bij je komen wonen? Dan voel je niet meer zo alleen en dan gaan we samen wandelen!
Woef! Jip

Geef een antwoord