Appelwangetjes

22 Februari

In moeilijke tijden heeft men behoefte aan een leider. Aan welke eigenschappen die moet voldoen, ligt compleet aan de taak die voor hem ligt. Als president van Griekenland heb je gewoon een schild en een flink stel ballen nodig. Er zal geen Griek zijn die het land een apocalyptische tijd kan voorspellen en tegelijkertijd een ontzettend toffe peer gevonden wordt. Daar moet je tegen kunnen. Het is ook lastig je eigenwaarde te behouden als je maandelijks in Brussel wordt afgeblaft door Herr Merkel en haar trouwe viervoeter Sarkozy, om vervolgens de hoon van het Griekse parlement over je heen te krijgen wanneer je ze vertelt hoe diep je door het stof moest voor een extra lening. Dan heb je ruggegraat nodig.

Blijkbaar allemaal eigenschappen die Job Cohen ontbeert. Ongeschikt, kopte het AD dinsdag. Het sneue gelaat van Job completeerde de voorpagina. En juist dat hoofd is één van de boosdoeners, als we imagodeskundige van Veen mogen geloven. De hoekige trekken in Job`s gezicht geven hem de look van een onsympathieke smurfenjager. En wij moeten hem niet, die Gargamel. Hoe veel jonge jaren hebben wij niet doorgebracht voor de tv met het vervloeken van deze gebochelde fascist met zijn schurftige kat. Dat blijft allemaal in onze koppetjes zitten.

Dat uiterlijk doet ons veel, stelde van Veen. Waarmee hij het kiezersvolk in één klap degradeerde tot klootjesvolk. Domme, Story-lezende lulhannesen die niks met politieke inhoud hebben en het beste zo dom mogelijk moeten blijven. U dacht dat u uw stem uitbracht op basis van politieke overtuiging? Welnee! U heeft meer met de strakke bilpartij van Mark Rutte dan het gereformeerde zuurtuitje van Maxime Verhagen. De enige reden dat Roemer zo hoog in de peilingen staat is dat heel Nederland zo graag eens in die lieve appelwangetjes van hem zou willen knijpen.

Niet alleen Job`s hoekige smoelwerk luidde zijn ondergang in. Te fatsoenlijk voor de slangenkuil die politiek Nederland heet, roept men in koor. Ik zie niet in hoe dat een minpunt kan zijn. Job was eigenlijk de ideale man voor een socialistische partij. Een integer persoon, die met liefde voor zijn gehandicapte vrouw zorgt. Een man die in zijn rol als allemansvriend soms wel iets tekortschoot. Toen Theo van Gogh werd vermoord, koos Job voor een islamitisch theekransje om de boel te sussen, wat bij blank Nederland compleet in het verkeerde keelgat schoot. Maar in onze hoofdstad kwam hij er mee weg. Job had zijn rol als de Grote Vriendelijke Reus makkelijk kunnen uitbuiten, ook in het huidige politieke klimaat. Handje schudden, theetje drinken, hartelijk lachen wanneer terreurjournalist Rutger Castricum hem weer voor lul zet: hij had het tot in lengte der jaren kunnen volhouden. Maar dat lukte hem niet.

Job kon niets meer goed doen. Toen hij op onze nationale bejaardenzender de polonaise inzette, lachtte heel Nederland hem uit. Malle Job, dacht iedereen. Nee dan Rutte, die zijn houterige danspasjes op Dancevalley vertoonde. Dat konden we veel meer waarderen. Dat Job niet in ging op de pesterijtjes van Wilders vonden we laf. Veel liever hadden we gezien dat hij Geert te lijf was gegaan met een kosjer gevlochten challe. Job wou op tv zijn eigen standpunten naar buiten brengen maar zijn partij had hem liever de vloer zien aanvegen met de SP. Want dat was nu de vijand.

Ik denk dat daar het grootste probleem voor Job lag. Je kan het als leider van zo`n partij ook bijna niet goed doen. De PvdA zwalkt van links, naar midden, naar een beetje rechts en weer terug. Het ene moment het kabinet door dik en dun steunen wanneer Wilders afhaakt, en het volgende moment bezweren dat elk plan van het kabinet op een `nein` kan rekenen, ongeacht of het plan hout snijdt of niet. Terwijl dat toch meer de SP tactiek was. Dan snap je het als leider ook niet meer. Dan ga je een beetje stamelen op tv. Je hebt er immers geen idee van, of dat wat je vandaag zegt, morgen ook nog een PvdA standpunt is. Dan moet je gewoon de eer aan jezelf houden.

De Amerikaanse schrijver Henry Miller zei ooit: `Een echte leider heeft geen behoefte om te leiden; hij is tevreden wanneer hij de weg kan wijzen.` En met een polonaise vind je die weg niet. Ook niet tijdens het carnaval. Al heb je nog zulke schattige appelwangetjes.