Vroeger, nog niet zo lang geleden, was augustus de zomermaand bij uitstek. Dat in tegenstelling tot dit jaar, maar daarom niet getreurd. Volgende keer ben jij weer aan de beurt. Augustus dan. Met geweldig weer.

Gatverdamme, wat een kloteweer. Ik erger me kapot. Regen en buien wisselen elkaar af met een plensbui. Koud. 16 graden. Ik wil een trui. Ik wil een lange broek. Sokken. Ik heb koude voeten. Sodeknetter zo bar heb ik het nog nooit meegemaakt.

Kom ik terug van een vakantie uit een gebied waar het normaal gesproken ’s zomers dertig+ is, is het dit jaar in de eerste week afzien met elf graden. De tweede week was het redelijk, de derde week weer hopeloos. Op een gegeven moment stond de voortent ruim 10 centimeter onder water terwijl het hier in Nederland blotebuikenweer was, gezien de apps die we kregen doorgestuurd. Met foto’s van blote kinderen in een zwembadje in de tuin of ergens aan een strandje. ‘Ik wil naar huis,’ verzuchtte ik menigmaal.

‘Nog een weekje, dan gaan we terug,’ troostte mijn man mij.

Ja, ja, zoals de planning ook was, dacht ik grimmig maar ik zei niets. Het zou zijn vakantie ook nog bederven, die van mij was al bedorven. Niet van de warmte. De enkele keer dat de zon scheen, kon ik er niet in zitten, daarvoor brandde hij te fel. Dus zat ik onder een boom. Kijken naar de hemelsblauwe lucht waarin mooie wolkenpartijen te zien waren. Maar daarvoor was ik geen duizend kilometer gereisd met auto plus caravan, twee dagen lang. Wolken hebben we thuis ook. Nog vele malen mooiere.

Toch heb ik een fijne vakantie gehad, noodgedwongen lekker lui liggen lezen in de voortent of onder de luifel in een luie stoel. Het is jaren geleden dat ik zoveel gelezen heb als dit jaar en voornamelijk slecht geschreven boeken. Dit op aanraden van Stephen King in zijn boek Over lezen en schrijven. Je leert niet alleen van je eigen fouten. Aan die van anderen heb je ook wat.

Niet alleen het lezen was fijn, ook de hernieuwde contacten met mensen van een jaar geleden, van twee, drie en nog meer jaren geleden. Het is net als thuiskomen, dat gevoel overvalt me iedere keer weer als we op ons vertrouwde vakantiestekje aankomen. Dat is genieten. Zo ongedwongen, zo spontaan allemaal.

Staan twee mannen urenlang te kletsen over technische problemen? Dan komt de ene vrouw wel naar de ander met de vraag: ‘Zullen we een portje drinken? Die twee zijn nog lang niet uitgekletst.’

‘Ha, gezellig, ik pak wat te knabbelen erbij,’ is dan de reactie en daar zitten we dan. Vrouwen hebben de naam, maar op een camping is het omgekeerd: kerels kletsen, vrouwen aan de neut.

Neem het afwasritueel dat echt door de mannen gedaan moet worden. Het kan uren duren eer ze terug op honk zijn: kletsen met deze of gene.

 

En toch blijf ik erbij dat het hier nu echt kloteweer is, koud, nat en ongezellig. Geef mij de camping maar met vies weer. Dan wil ik ook een trui en lange broek met sokken eronder. Koud blijft koud. Maar er zit verschil in.


Suma

Een oud-docent Gezondheidskunde en Huishoudkunde, Mbo scholen, maar helaas nu in de WAO. Mijn hobby is: schrijven, ik werk aan drie manussen tegelijk. Af en toe een gedicht er tussendoor, heerlijk. Als ik maar op een stoel kan zitten, mijn vingers nog kan gebruiken, blijft mijn hoofd wel werken.

7 reacties

troubadour · 29 augustus 2014 op 13:23

Eerst is je vakantie verpest en toch heb je een fijne vakantie gehad.
Schijnt de zon eindelijk en dan is ‘tie weer te fel.
Je leest eindeloos in slecht geschreven boeken, geef je adres maar, ik stuur je mijn boek! Nergens te koop! En wat doen die vrouwen aan de neut? Een stiltebijeenkomst?
Ik denk het te snappen, jij houdt van port en niet van afwassen.

    Suma · 29 augustus 2014 op 14:35

    Troubadour, hoe heet jouw boek? Vrouwen aan de neut zijn heel :yes: rustig en hebben :yes: goede gesprekken onder elkaar. Ik houd eigenlijk niet van port, maar in zo’n situatie zeg ik niet: dat vind ik te zoet, ik neem iets anders. Nee, een veel te leuk initiatief. Maar je hebt wel een beetje gelijk met dat afwassen, 😛 het hoort niet tot mijn top drie favorieten.
    Dank je voor je reactie. 🙂

Ferrara · 31 augustus 2014 op 16:43

Categorie fictie, ik denk dus dat het met de port enzo wel meevalt,
maar herken het wel van campingveldjes waar groepsreizen soms neerstrijken, vlaggetjes tussen de caravans en gezellig bij elkaar hokken…

    Suma · 3 september 2014 op 17:47

    Nou Ferrara ook dat valt wel mee. Het was geen groepsreis, het zijn mensen die geregeld op deze camping komen, net zoals wij. 🙂 Het valt wel mee met die port, dit was de eerste keer van die gast. Maar dank je voor je reactie, dat vind ik altijd fijn. :star:

Geef een antwoord