Lies en Lotte krijgen oorbellen

Lies en Lotte zijn een tweeling. Ze zijn zes jaar. Ze lijken als twee druppels water op elkaar. Ze hebben lange, blonde haren met krulletjes erin en twee grote blauwe ogen. Ze wonen samen met hun vader en moeder in een klein dorpje vlak aan zee. Ze hebben ieder hun eigen kamer. De kamer van Lies is wit met blauw. Lies houdt namelijk van stoere dingen. En blauw is voor stoere meisjes zegt ze. Lies is ook wel een beetje stoer. Ze wil geen jurken of rokken aan, maar een spijkerbroek. Geen vlechtjes en knipjes in het haar, gewoon een staart. Mama heeft al heel wat broeken van Lies gerepareerd, omdat er weer een gat in zat. Lies wil namelijk het liefst de hele dag buiten spelen. Hutten bouwen, in bomen klimmen, voetballen, als ze maar buiten kan zijn. Ze zit dan ook bijna altijd onder de bulten en schrammen, omdat ze weer eens gevallen is.

Nederland – Brazilië

Rond drie uur kom ik aan op mijn werk. Vandaag is het dan zover, Nederland staat in de kwartfinale. Ik ben zo zenuwachtig, ik voel me weer als het kleine meisje dat voor het eerst op schoolreisje gaat. Ik baal wel een klein beetje, dat ik het niet in de kroeg kan kijken, zoals elke wedstrijd. Zo gezellig. Zodra ik een voet binnen de deur heb gezet komt Pim, een van onze bewoner op me af rennen.

Vaccin Gezocht!!

Vaccin gezocht en duizend blokken zeep om een aantal individuen eens flink de mond te wassen.

Vuile hoer, teringlijder, kutwijf, klootzak, kankerlijer en zo kan ik nog wel even doorgaan. De verwensingen die inmiddels naar mijn hoofd zijn geslingerd zijn niet meer op een
hand te tellen. Sinds ik begonnen ben met het spelen van online spelletjes ben ik nog nooit
zo vaak in mijn leven verwenst! De keren dat ik zonder gezeik gezellig een spelletje kan spelen
zijn helaas wel op een hand te tellen. En dat verbaast mij ten zeerste.
Ben ik niet de Sjaak, dan is een medespeler dat wel. Ik ben er echt schijtziek van.

Ik haat je..

Ik haat je. Ik haat je, omdat je zomaar opeens, uit het niets besloten had bezit te nemen van mijn oma. Ik haat je, omdat je komt als een donderslag bij heldere hemel. Ik haat je, omdat je komt, onverwacht, als een sluipmoordenaar.

2 Minuten stil zijn

Onderweg naar mijn werk waren mijn gedachten al verschillende keren afgedwaald naar Dodenherdenking. Hoe zorgde ik ervoor dat ik vanavond 2 minuten stilte in acht kon nemen? Ik hecht veel waarde aan deze dag en wil er waar ik ook ben altijd de tijd voor vinden om te kunnen Herdenken. Ik werk als woonbegeleider op een woongroep met mensen met een verstandelijke beperking. En alle dagen daar zijn heel verschillend. Afhankelijk van hoe onze bewoners in hun velletje zitten, is het er de ene dag heel rustig en de andere dag heel zwaar.
Hoe zij zich voelen bepaald mijn dag.

Parijs… Lichtstad of Getto?

Waar denk je als eerste aan bij Parijs. Laten we eerlijk zijn en beamen dat we toch als eerste denken aan: Stad van de Liefde, Lichtstad door het ontelbare aantal lichtjes, van origine metalen olielampjes die Parijs de naam Lichtstad heeft gegeven. De plek waar je moet zijn geweest met je geliefde. Samen lange wandelingen maken langs de Seine, jezelf laten portretteren door een van de vele kunstenaars in Montmartre of genieten van het prachtige uitzicht op de heuvel van Montmartre al kijkend naar de Sacre-Coeur. De Eiffeltoren, het symbool van Parijs bestijgen en samen genieten van het adembenemende zicht.

Jonge Mantelzorgers in de spotlight

Sinds een gesprek met mijn schoonmoeder, waarin zij aangaf presentaties te gaan geven aan kinderen op basisscholen over Mantelzorg, ben ik mij er nog iets meer in gaan verdiepen. Voor mij was al bekend dat er heel veel mantelzorg plaats vindt. Vele mensen hebben de zorg voor een naaste op zich genomen zonder daarbij professionele hulp te krijgen van officiële instanties. En ondanks dat dit vaak een zware en belastende taak is wordt het met veel liefde en toewijding gedaan. Hoewel ik mij er ter degen bewust van ben dat er vele mensen zijn die dit doen wil ik mij in dit geval richten op de jongeren onder ons.

Onuitgesproken

De wereld lijkt soms aan elkaar te hangen van woorden die niet uitgesproken worden. Woorden die we eigenlijk moeten zeggen, maar op de een of andere manier besluiten toch maar niet te doen. Duizenden scenario’s heb ik om me heen al gezien en ook zelf ervaren. Scenario’s waarin het uitspreken van onze gevoelens en gedachten zeker op zijn plaats was geweest. Wat is dat toch dat zoveel woorden in het luchtledige blijven hangen? Dat we besluiten het toch maar niet te zeggen?