Recent werden wij vergast (ja, ja) op de uitlatingen van mijnheer Williamson. Mijnheer Williamson maakt deel uit van een kleine club gelovigen. Deze club, Pius X genaamd, naar de zeer conservatieve Paus van begin 1900, is zeer kritisch over de Holocaust. Zo stelt dit clubje, na bestudering van de stukken, dat er geen zes miljoen maar slechts 300.000 joden zouden zijn omgebracht in de jaren onder het bewind van Adolf Hitler.
Het is de markt. Zij vraagt, zij hunkert naar nieuwe producten. Innovatie noemt men dat. Innovatie, de brandstof, smeerolie ook wel, van de vooruitgang. De onontbeerlijke vooruitgang. De zuurstof voor de commerciële hartspier, het uitgestelde hartzeer. Voort moeten wij. Daartoe zijn wij op aard. Wek de innovator in u ! verzin ! vernieuw ! Verdoe uw tijd niet !
Daar zaten we. De hele familie. Gordijnen dicht en het bord op schoot. De blik gericht op de televisie. We spraken niet of nauwelijks. Als er al iemand iets zei dan leidde dat slechts tot instemming bij de rest. De sfeer was ingesteld op historisch. Geen relativerende opmerking, geen spoortje van twijfel . Slecht geboeid door het tafereel. Betoverend.
De zure stank valt niet te ontlopen als je richting kleedkamer gaat. Er ligt nog een groot geurterrein braak. Braak. Iedere keer, op het stukje tussen receptie en kleedkamer passeren wij de ruimte waar de vechters hun ding doen. Iedere keer op dat stuk is er die reflex van de spijsverteringswegen die het laatst genuttigde eten terug lijken te sturen. Doorlopen is het parool. Snel doorlopen naar de kleedkamer zelf. Daar valt het mee. Even het hoofd schudden en de geur lijkt verdwenen. De airco doet zijn werk. Ook de spijsvertering krijgt de rust terug.
Binnenkort vertrekken we weer massaal naar de sneeuw. Oostenrijk is nog immer een populaire bestemming. We boeken een gezellig familiehotel of appartement en geven ons over aan de vermaarde Oostenrijkse gezelligheid. Daar waar de semmelknödel en blutwurstgröstl het menu sieren en het bier rijkelijk vloeit daar is het feest. Oléhé, olé, oholé.
