Ik koos jou uit een bibliotheek van vele boeken. Het was in eerste instantie de fullcolor kaft die mijn nieuwsgierigheid had gewekt. Ik had nog wel mijn twijfels bij het lezen van de samenvatting op de achterzijde maar jouw zinnenprikkelende inleiding deed mij overstag gaan. Nooit is een titel zo diep in mijn gedachten gegraveerd als de jouwe. Op jou had ik mijn zinnen gezet.
Verblind ben ik. Ik voel een stekende pijn. Ik zie het echt niet meer zitten. Letterlijk niet. Het begon met een lichte irritatie. Er was sprake van oververmoeidheid waardoor al snel wrijving ontstond. Emotieloze tranen vloeiden over mijn wangen. Tja wat kun je doen. Overzicht en inzicht heb je nodig maar dat is in dit stadium ver te zoeken. Als je de bron niet kunt benoemen is een adequate bestrijding niet mogelijk.
“Kijk Joey, daar achter die hoge bergen ligt de zee.”
“Ja, dat weet ik papa, dat hoef je niet te zeggen.” Parmantig loopt mijn kleine mannetje voor me uit. Een donkere krullenkop boven een felrood gekleurd rugtasje met gele biezen, gedragen door twee voortvarend doorstappende beentjes. Best nog een eind lopen voor hem. Knap dat hij het zonder klagen vol houdt. Ik heb het nog nooit zo druk meegemaakt aan het strand. Een van de laatste zomerse dagen van dit jaar dus iedereen wil er nog even van profiteren nu het nog kan.
Eindelijk weekend! Een vrolijke jonge knul met een walkman bungelend aan zijn broekriem stapt ritmisch op de maat van zijn favoriete muziek door de straten van Amsterdam. Het werk is gedaan. Nog enkele uren verwijderd van het weerzien met zijn vriendin. Hij heeft haar echt gemist. Zojuist heeft hij haar nog een sms-je gestuurd: “Schat, ik kom er aan!”
Een verstikkende atmosfeer hangt als een zware deken over het landschap. Een dreigende stilte voor de storm. Af en toe verstoord door een ritselend blad in een laatste zucht der natuur. Een vogel zoekt een veilig heenkomen en strijkt neer in de kalende kruin van een vermoeide boom. De grillige takken nemen zijn versteende profiel in zich op.
