Verhalenwegpakker

Afgelopen zaterdag zag ik een hele leuke voorstelling in het Polanentheater, het ging over…… ‘Ja, nou zeg, ik was er een paar jaar geleden ook. We gingen toen met de hele groep naar een musical, leuk man! En echt, we hebben zo gelachen! Het ging over een bordeel. Je kon me wegdragen’.

Van die bank af!

‘Doe het nou maar!’’, zei mijn moeder. ‘Ga met die vent lekker naar Vlieland dan maak je ook eens wat mee’.

Was het wel wat om met een nog vrij onbekende date vier dagen op een godvergeten eiland te gaan zitten? Mams vond van wel. Immers wat heb ik nou heel meegemaakt in mijn leven? ‘Kom van die bank af en ga nou eens wat doen!’

Aangenaam; Nikita

Op een saaie dinsdagmiddag op kantoor typ ik mijn naam in op Google. Het ziet er in eerste instantie goed uit. Er komen wat sites voorbij die over mij vertellen als regisseur van jongerenmusicals, de naam van mijn inmiddels niet meer actieve theaterstichting staart me aan, so far so good.

‘Het komt wel goed, schatje’

Ik zit zwaar in de financiële shit. Mijn baan verdient het niet om over naar huis te schrijven. Mijn huis lijkt op een te klein stofdoekenmandje. De twee mauwende monsters (die maar niet opgehaald worden door hun rechtmatige eigenaar) verminken al knagend en krabbend mijn bank en laten hun vacht achter op de kussens.

De Knutsel

Als hoofd animatie op een Belgische camping zet ik mezelf niet vaak op een aktiviteit. Tijdens het hoogseizoen heb ik genoeg animators die ik inplan op de verschillende onderdelen in het programma. Immers, mijn taak is om te bedenken, te plannen, te begeleiden en te coördineren.
Soms moet ik mezelf wel inplannen. Als het praktischer is of er wordt vanuit de camping gevraagd of we even bij willen springen tijdens een incidenteel gastenweekend.

Schrijven naar een hoogtepunt

Mijn hoofd was als een wasmand. Wat een was! Regelmatig trof ik het ‘weer’ in de niet vertelde kledingstukken. Hoeveel oplossingen bedacht ik niet om mijn wassende hoofd leeg te maken. Sporten, zingen, met het hoofd bonken tegen de muur, overmatig drinken of slapen? Niks hielp. Tot drie maanden geleden, toen op een avond het toetsenbord brutaal met me begon te flirten. Of ik hem niet eens wilde betasten en meer van die oneerbare voorstellen. ‘Schrijf meisje, schrijf!, dan raakt je wasmand leeg’, lispelden de knoppen.

Houdbaarheidsdatum

Vanavond zag ik ze weer. Na jaren. Het vriendinnenclubje Suus, Martha en Wendy. Suus was mijn hartsvriendin. Martha hoorde er ook bij, maar op een iets andere manier. Martha was de jongensgek van ons drie. Die maakte nog wel eens een ‘uitstapje.’ Suus en ik waren de Travolta-aanhangers. We zaten samen bij Mittelmeijer op stijldansen. We gingen uit en konden laat weg blijven als we bij mij sliepen. Sliepen we bij Suus, dan moesten we om 23.30 uur thuis zijn. En dat waren we dan ook, om vijftien minuten later weer vanuit de slaapkamer via de tuin de bus terug te pakken naar de stad.

Wachten op Godot

Ik heb net mijn cursus ‘wachten’ voor gevorderden afgerond. Een certificaat en een Rituals horloge waren de beloning. De cursus deed ik omdat ik al zoveel jaren aan het wachten ben, maar dat ging steeds slechter. Op cursus dan maar. Wachten is het meest zinvolle in je leven waar je je mee bezig kunt houden. Omdat ik dat nu besef, voel ik mij een stuk rustiger, gelukkiger. Heerlijk, wat een bevrijding. Ik leef weer!

Slechte moeder

Zij vonden meisjes en dochters altijd trutjes. Zeikerds. Ik kreeg zonen omdat ik seks had tijdens volle maan. Ondertussen is het proces bij hen al een paar jaar ongemerkt van start gegaan, ze vinden de dames nu leuker dan zichzelf. Gelukkig. Ga lekker je ding doen en laat je moeder maar schuiven. Echter, in het uitvliegen blijken dochters beter te zijn dan zonen. Er woont er nog eentje bij mij. De andere volwassen worp slaapt hier vrijwel elk weekend.